Rw 739/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg. Sędziowie: płk M. Bieniaszewski (sprawozdawca), płk S. Rzeczycki.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk E. Kemparowa. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na rozprawie sprawy Marka T., skazanego za przestępstwa: 1) z art. 303 § 1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i 2) z art. 208 k.k. i art. 203 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 800 zł grzywny, a łącznie na karę 2 lat pozbawienia wolności i 800 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 17 czerwca 1970 r., nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy z tą tylko zmianą, że zamiast kwalifikacji prawnej czynu z art. 208 k.k i z art. 203 § 1 k.k. przyjął kwalifikację prawną z art. 208 k.k. Uzasadnienie faktycznePrzypisane Markowi T. przestępstwa popełnił on przez to, że: 1) w dniu 25 kwietnia 1970 r. opuścił samowolnie teren zakwaterowania jednostki Wojskowej w N. i pozostawał poza nim na terenie N.1, N.2 i N.3 do 29 kwietnia 1970 r., tj. do czasu zatrzymania go przez funkcjonariusza MO w N.3; 2) w dniu 29 kwietnia 1970 r. w N.3 dokonał ze stoiska w hali targowej kradzieży - w sposób szczególnie zuchwały - 7 sztuk spodenek elastycznych łącznej wartości 1.400 zł na szkodę Władysława R. Obrońca wniósł w rewizji o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt 2 wyroku z art. 208 k.k. na art. 203 § 1 k.k., o złagodzenie kar orzeczonych za obydwa przestępstwa i o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej. W motywach rewizji obrońca wywodzi, że przyjęta w wyroku kwalifikacja prawna czynu jest błędna, gdyż dokonana przez oskarżonego kradzież była pospolita, a zabór kąpielówek w obecności pokrzywdzonego nie ma cech szczególnej zuchwałości, w związku zaś z inną oceną wagi przestępstwa, powinna konsekwentnie ulec zmianie orzeczona oskarżonemu za to przestępstwo kara. Ponadto obrońca podnosi, że oskarżony opuścił miejsce swego zakwaterowania nie ze względu na lekceważenie obowiązków służby wojskowej, lecz w celu wzięcia udziału w uroczystościach 1 maja, czemu miało przeszkodzić wykonanie wymierzonej mu kary dyscyplinarnej. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, po wysłuchaniu przedstawicielki Naczelnej Prokuratury Wojskowej, która wniosła o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy zważył, co następuje: Zawarty w rewizji obrońcy zarzut przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji błędnej kwalifikacji prawnej czynu z art. 208 k.k. nie może być uznany za słuszny. O kwalifikacji prawnej z art. 208 k.k. decyduje między innymi szczególnie zuchwały sposób działania sprawcy. Przez szczególnie zuchwałe działanie należy rozumieć takie np. zachowanie się sprawcy, które wykazując intensywność oraz wyzywającą i lekceważącą postawę wobec otoczenia, obliczone jest na zastraszenie lub zaskoczenie tegoż otoczenia. Te wszystkie cechy miało ustalone w wyroku sądu pierwszej instancji działanie oskarżonego Marka T. Twierdzenie obrońcy, że dokonana przez oskarżonego kradzież była zupełnie pospolita, a zabór kąpielówek w obecności pokrzywdzonego nie ma cech szczególnej zuchwałości, nie obejmuje wszystkich elementów rozpoznawanego czynu i nie uwzględnia okoliczności towarzyszących jego popełnieniu. Przebieg zdarzenia, w szczególności zabranie skradzionych przedmiotów z lady sklepowej w obecności właściciela w oczach innych ludzi, wskazuje na znaczną intensywność działania, wyzywającą postawę oskarżonego i lekceważący stosunek do otoczenia. W tych warunkach czyn oskarżonego słusznie został oceniony w wyroku sądu pierwszej instancji jako dokonanie kradzieży szczególnie zuchwałej w rozumieniu art. 208 k.k. Należy jednakże stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji błędnie zakwalifikował czyn oskarżonego Marka T. z dwóch przepisów, a mianowicie z art. 208 k.k. i z art. 203 § 1 k.k. Należy bowiem zaznaczyć, że przestępstwo z art. 208 k.k jest przestępstwem kwalifikowanym w stosunku do przestępstwa przewidzianego w art. 203 § 1 k.k., gdyż art. 208 k.k. zawiera dodatkowe znamiona podwyższające stopień społecznego niebezpieczeństwa kradzieży. Wszystkie elementy ustawowego stanu faktycznego zawarte w dyspozycji art. 203 § 1 k.k. mieszczą się również w art. 208 k.k. Pojęcie "kto kradnie" zawarte w art. 208 k.k. jest równoznaczne z pojęciem "kto zabiera w celu przywłaszczenia" użytym w art. 203 § 1 k.k. W związku z tym należało przyjąć, że czyn Marka T. wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 208 k.k, a nie z dwóch przepisów, to jest z art. 208 k.k. i 203 § 1 k.k. Przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu z art. 203 § 1 k.k. obok art. 208 k.k. jest bowiem powtórzeniem części stanu faktycznego bez dodatkowych znamion przewidzianych w art. 208 k.k. Przyjętą w wyroku Sądu pierwszej instancji kwalifikację prawną czynu z art. 208 k.k. i z art. 203 § 1 k.k. należało zatem poprawić. Co się tyczy wymierzonej oskarżonemu kary, to należy uznać, że argumenty przytoczone w motywach rewizji obrońcy nie uzasadniają jej złagodzenia. Nie jest przekonywający zwłaszcza argument, że oskarżony opuścił samowolnie jednostkę dla wzięcia udziału w uroczystościach pierwszomajowych, przeczy bowiem takiej ocenie jego zamiaru sposób zachowania się w czasie pozostawania poza jednostką. Okoliczność ta, gdyby nawet polegała na prawdzie, nie mogłaby w żadnym wypadku wpłynąć na odmienną, niż dokonał tego Sąd pierwszej instancji, ocenę szkodliwości czynu oskarżonego, motywacja bowiem uchylania się od służby wojskowej względami natury osobistej może być uwzględniona przy wymiarze kary wyłącznie w wypadku bardzo znacznej wagi, co w konkretnej sytuacji nie zachodziło.