V KK 70/20

V KK 70/20 POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie K. H. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 czerwca 2024 r. wniosku adw. A. P. w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia o kosztach na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123) postanowił: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt V KK 70/20, oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację wniesioną przez obrońcę skazanego K. H. Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. P., obrońcy z urzędu K. H., kwotę 442,80 zł, w tym 23 % VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji. Zasądził także od skazanego koszty sądowe postępowania kasacyjnego – w części obejmującej opłatę od kasacji, a w pozostałym zakresie zwolnił skazanego od zapłaty tychże kosztów. W nawiązaniu do wniosku obrońcy w pisemnych motywach postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że „charakter sprawy i nakład V KK 70/20 2 pracy niezbędny do sporządzenia kasacji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku obrońcy o przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 150 % kwoty podstawowej przewidzianej dla tej czynności”. Pismem z dnia 8 maja 2024 r. adw. A. P. zwrócił się o „uzupełnienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania wydanego w nin. sprawie poprzez przyznanie na rzecz obrońcy z urzędu, od Skarbu Państwa, kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez obrońcę z urzędu w postanowieniu, w dodatkowej kwocie 442,80 zł brutto tj. 360,00 zł netto + należny podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł”. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone przez oskarżonego ani inną osobę w całości ani w części. W uzasadnieniu wskazał m.in., że przedmiotowe wystąpienie znajduje oparcie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2024 r., SK 90/22, unormowaniu zawartym w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, jak też w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2024 r., V KK 4/21. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, zaś jego złożenie każe uznać, że Autor pisma tylko powierzchownie zapoznał się z powołanym przez siebie postanowieniem Sądu Najwyższego. Jest faktem, że judykaty, które wymienił, nadto postanowienie składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2023 r., I KZP 5/23, zawierają argumenty przemawiające za uznaniem za dopuszczalne wydanie przez sąd, w określonych okolicznościach, uzupełniającego postanowienia zasądzającego na rzecz obrońcy z urzędu dodatkowe wynagrodzenie (jakkolwiek w postanowieniu z dnia 28 marca 2024 r., V KK 4/21, Sąd Najwyższego uznał, że powinna to być kwota 277,20 zł, a nie 442,80 zł, „aby nie naruszać zasady równości, tym razem na niekorzyść obrońców z wyboru”). Miała przy tym znaczenie okoliczność, że skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego tylko w części obejmującej opłatę od kasacji. Tym niemniej należało mieć w polu widzenia trafny pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy we wspomnianym postanowieniu z dnia 13 grudnia 2023 r., I KZP 5/23, iż „możliwość zasądzenia - na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. - uzupełnionych kosztów poniesionych za pomoc prawną świadczoną z urzędu limitują także bez wątpienia przewidziane przepisami okresy przedawnienia”. Za taki przepis, jak V KK 70/20 3 wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 marca 2024 r., V KK 4/21, wypada uznać stosowany per analogiam, art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, stanowiący, że prawo strony do żądania zwrotu opłaty przedawnia się z upływem 3 lat od dnia powstania tego prawa. W takim razie skoro w sprawie K. H. orzeczenie o zasądzeniu od Skarbu Państwa kosztów obrony z urzędu zostało wydane 21 maja 2020 r., to z roszczeniem adw. A. P. powinien wystąpić nie później niż 21 maja 2023 r., co nie było niemożliwe w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r., SK 78/21. W konsekwencji wystąpienie datowane 8 maja 2024 r. należało uznać za nieskuteczne. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. [PGW] (r.g.)