V KO 35/20
Izba Karna2020-05-07
Skład orzekający: Piotr Mirek
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy w sytuacji, gdy istnieje możliwość wyłączenia sędziego z uwagi na jego relacje z osobą pokrzywdzoną, zachodzi podstawa do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.?Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał, że możliwość wyłączenia sędziego na podstawie art. 41 k.p.k. z uwagi na jego relacje z pokrzywdzonym nie stanowi samoistnej podstawy do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. Instytucja z art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie w sytuacji, gdy istnieją realne okoliczności wskazujące na brak warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy przez dany sąd, co nie zostało wykazane w niniejszej sprawie.Stan faktyczny
Sąd Rejonowy w S. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy karnej dotyczącej zarzutów składania fałszywych zeznań i fałszywego oskarżenia sędziego M. S. innemu sądowi równorzędnemu. Jako uzasadnienie wskazano, że sędzia przewodniczący składowi orzekającemu jest koleżanką sędziego M. S., która jest obecnie delegowana do Sądu Okręgowego w S. Sąd Rejonowy podkreślił konieczność bezpośredniego przesłuchania sędziego M. S.Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku Sądu Rejonowego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu.Pełny tekst orzeczenia
Sygn. akt V KO 35/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 maja 2020 r., wniosku Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 marca 2020 r., sygn. akt IV K (…) o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 marca 2020 r. Sąd Rejonowy w S. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy N. J. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 234 § 1 k.k. w zw. z art. 238 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., mającego polegać m.in. na zeznaniu nieprawdy co do przebiegu rozprawy przed Sądem Rejonowym w S. w dniu 8 maja 2018 r. i fałszywym oskarżeniu funkcjonariusza publicznego – sędziego Sądu Rejonowego w S. M. S. o dopuszczenie się przestępstwa znieważenia i groźby karalnej na jego szkodę. W uzasadnieniu wystąpienia wskazano, że sędzia M. S. jest wieloletnią koleżanką z Sądu Rejonowego sędziego przewodniczącego składu orzekającego, a obecnie jest delegowana do orzekania w Sądzie Okręgowym w S. w Wydziale
2 Karnym Odwoławczym. Podniesiono też, iż nie ulega wątpliwości, że będzie zachodziła konieczność bezpośredniego przesłuchania sędziego M. S. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek Sądu Rejonowego w S. nie jest zasadny i dlatego nie został uwzględniony. Wskazać należy, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Przekazanie sprawy w omawianym trybie może nastąpić tylko wtedy, gdy w sposób realny występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w danym sądzie. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. Wskazane w postanowieniu Sądu Rejonowego powody wystąpienia z inicjatywą przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu mogą świadczyć jedynie o zaistnieniu okoliczności uzasadniającej wyłączenie w trybie art. 41 k.p.k. sędziego wyznaczonego do rozpoznania sprawy. Ma ona jednak charakter indywidualny, dotykający konkretnego sędziego i jako taka nie może skutkować zmianą właściwości sądu. Sędzia M. S. nie orzeka przecież w Sądzie Rejonowym w S. , a sam fakt delegowania jej do orzekania w Sądzie Okręgowym w S. nie uprawnia już w chwili obecnej do powoływania się na dobro wymiaru jako podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
Powiązane orzeczenia
- III KO 44/22 2022-05-10Czy w sytuacji, gdy sędzia sądu właściwego do rozpoznania sprawy jest jednocześnie pokrzywdzonym, a popełnienie czynu zabronionego ma związek z wykonywaniem obowiązków służbowych tego sędziego, zachodzą przesłanki do prz…
- IV KO 36/14 2014-05-13Czy Sąd Najwyższy powinien przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k., gdy wszyscy sędziowie sądu pierwszej instancji złożyli oświadczenia o wyłączeniu od orzekania z powodu pokrzywdzenia sę…
- V KO 90/23 2023-10-11Czy w sytuacji, gdy pokrzywdzonym w sprawie karnej jest sędzia orzekający w danym sądzie, zachodzi podstawa do przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości?
- II KO 8/22 2022-03-15Czy wniosek o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. jest zasadny, gdy powodem jest fakt, że sędzia orzekający w sądzie właściwym miejscowo jest znany z wieloletniej praktyki orzecznic…
- V KO 76/13 2013-12-05Czy w sytuacji, gdy sąd właściwy miejscowo do rozpoznania sprawy występuje w procesie jako pokrzywdzony, a sędzia orzekający w tym sądzie ma występować jako świadek oskarżenia, zachodzą podstawy do przekazania sprawy inn…
Powołane przepisy
art. 37 KPKart. 233 § 1 KKart. 234 § 1 KKart. 238 § 1 KKart. 11 § 2 KKart. 41 KPK§ 1§ 2
Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026. · PDF źródłowy