V KO 61/20

Sygn. akt V KO 61/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie B. W. oskarżonego o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 czerwca 2020 r., z inicjatywy Sądu Rejonowego w B., w przedmiocie przekazania sprawy B. W. , sygn. akt II K (…), do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę oskarżonego B. W. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w B., postanowieniem z dnia 29 maja 2020 r., sygn. akt II K (…), wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy dotyczącej B. W., oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.. Podjętą inicjatywę uzasadniał stanem zdrowia oskarżonego, który według opinii biegłej z dnia 4 czerwca 2019 r. i z dnia 10 listopada 2019 r. sporządzonych na potrzeby innych spraw oskarżonego, stanowi przeszkodę w uczestniczeniu oskarżonego w rozprawie przed sądem właściwym miejscowo. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega 2 wątpliwości, że dobro wymiaru sprawiedliwości, które stanowi podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o art. 37 k.p.k., to także realna możliwość osądzenia sprawy w innym sądzie, w sytuacji gdy stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu stawiennictwo w sądzie właściwym, a czyni realny jego udział w postępowaniu w innym, bliższym jego miejsca zamieszkania, sądzie. Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie. Z opinii biegłej, na które powołał się Sąd Rejonowy w B. wynika, że stan zdrowia oskarżonego z uwagi na stwierdzone schorzenia (ciężka postać hemofilii z artropatią hemofilową i endoprotezoplastyką stawu kolanowego prawego, wirusowe zapalenie wątroby typu C oraz zaburzenia depresyjne) nie stanowi wprawdzie przeciwwskazania do brania udziału w postępowaniu sądowym lecz podróż oskarżonego w takim stanie zdrowia, zwłaszcza na znaczną odległość, sprzyja możliwości doznania urazu, co w przypadku oskarżonego nie jest wskazane z uwagi na towarzyszące urazom wylewy skutkujące znacznym pogorszeniem stanu miejscowego, do niemożności samodzielnego przemieszczania się włącznie. Nadto, z uwagi na zaawansowane zmiany stawowe badany ma ograniczoną możliwość poruszania się na dłuższych dystansach a także po schodach. Stąd też w ocenie biegłej bezpieczniejsze będzie dla oskarżonego uczestnictwo w rozprawie przed Sądem Rejonowym w B.. Powyższe każe uznać, że dobro wymiaru sprawiedliwości, wyrażające się w konieczności zapewnienia oskarżonemu – deklarującemu osobisty udział w rozprawie – możliwości realnego realizowania prawa do obrony, przemawia za przekazaniem jego sprawy z odległego o około 200 km od miejsca zamieszkania Sądu właściwego do Sądu Rejonowego w B.. Zaznaczyć trzeba, że ten sam wzgląd leżał u podstaw przekazania innych spraw B. W. w trybie art. 37 k.p.k. Sądowi Rejonowemu w B. – właściwemu dla miejsca zamieszkania oskarżonego (III KO (…), IV KO (…), IV KO (…), II KO (…), V KO (…)). Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.