V KO 63/21

Sygn. akt V KO 63/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie K.F. skazanego z 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 29 września 2021 r. wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt III K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku K.F. o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. UZASADNIENIE W dniu 12 lipca 2021 r. do Sądu Najwyższego przekazany został przez Sąd Okręgowy w L. wniosek K.F. o wyznaczenie obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie tego Sądu o sygn. akt III K (…), zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II AKa (…). Wobec tego, że wnioskodawca nie wskazał żadnej okoliczności świadczącej o wystąpieniu podstaw do wznowienia postępowania, zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2021 r., zawierającym pouczenie o 2 przesłankach wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, wezwano skazanego do wskazania okoliczności, w oparciu o które domaga się przeprowadzenia postępowania przewidzianego w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie K.F. przesłał dwa pisma sporządzone przez niego w dniu 11 sierpnia 2021 r. (data wpływu – 18 sierpnia 2021 r.), w których zarzucił Sądowi Apelacyjnemu w (...) naruszenie art. 4 § 1 k.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k., poprzez przypisanie sprawstwa przypisanych mu czynów ( k. 6 – 9). Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek K. F. jest oczywiście bezzasadny. Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (tj. obrońcy lub pełnomocnika) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Możliwość wydania wymienionej w powołanym przepisie decyzji procesowej, nie ogranicza się przy tym wyłącznie do tych wypadków, w których we wniosku o wznowienie podniesione zostały okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznawania w postępowaniu o wznowienie postępowania. Użycie w treści art. 545 § 3 k.p.k. zwrotu „w szczególności” nie pozostawia wątpliwości, że jest to wskazanie przykładowe. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny będzie więc miało miejsce również w sytuacjach, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek ten oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2015 r., II KO 49/15, LEX nr 1812335.). Stosowanie wskazanego przepisu uznać należy w związku z tym za dopuszczalne także w tych wypadkach, w których sąd wznowieniowy w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzi, że żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. Taki właśnie charakter, a więc oczywiście bezzasadny, ma wniosek złożony przez skazanego K.F.. Domagając się wyznaczenia na potrzeby postępowania 3 wznowieniowego obrońcy z urzędu nie podał jakiekolwiek okoliczności, które stanowiłyby podstawę do wznowienia postępowania na wniosek (art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k.), bądź też ex officio (art. 542 § 3 k.p.k.). Zaistnienia takich podstaw skazany nie wskazał też będąc pouczonym przez Sąd Najwyższy o przesłankach wznowieniowych ( por. treść dwóch pism skazanego z dnia 11 sierpnia 2021 r., k. 6 i k. 7 – 9 ). Ponieważ katalog podstaw wznowieniowych jest ściśle określony, zaś skazany nie ujawnił żadnej okoliczności, która spełniałaby takie kryteria, z mocy przepisu art. 545 § 3 k.p.k., Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie. as