V KO 80/12

Sygn. akt V KO 80/12 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący) SSN Roman Sądej SSA del. do SN Dorota Wróblewska (sprawozdawca) w sprawie D. W., oskarżonej o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 29 stycznia 2013 r., wniosku Sądu Rejonowego w S. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego p o s t a n o w i ł: uwzględnić wniosek i przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w S. zwrócił się z inicjatywą do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy oskarżonej innemu sądowi równorzędnemu - Sądowi Rejonowemu w W., motywując to stanem jej zdrowia. Jak wskazano w treści wniosku, oskarżona w pismach nadsyłanych do sprawy podnosiła, iż stan jej zdrowia i wynikające z niego trudności z poruszaniem się, uniemożliwiają stawiennictwo w Sądzie Rejonowym w S. Wobec tego dopuszczono dowód z opinii biegłych z Uniwersytetu Medycznego w W., w której stwierdzili, że obecny stan zdrowia oskarżonej nie stanowi medycznego przeciwwskazania do uczestnictwa w czynnościach procesowych w sądzie w W., jednakże ze względu na stwierdzone schorzenia przeciwwskazane są podróże oskarżonej z miejsca zamieszkania w W. do Sądu Rejonowego w S. Jednocześnie we wniosku 2 zaznaczono, że z uwagi na adres zamieszkania oskarżonej, sprawa powinna być przekazana Sądowi Rejonowemu w W. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego w S. jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. Trafnie wskazano w nim, że z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości sprawa powinna zostać rozpoznana przez inny sąd równorzędny. Jakkolwiek bowiem nie ulega wątpliwości, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości, to właśnie w przedmiotowej sprawie przesłanka powyższa zachodzi w sposób rzeczywisty. Kryterium „dobra wymiaru sprawiedliwości” uzasadniające skorzystanie z właściwości delegacyjnej na podstawie art. 37 k.p.k. przejawia się nie tylko w realnym zagrożeniu obiektywizmu w orzekaniu w zakresie odpowiedzialności karnej, lecz także w sytuacji rzeczywistego zagrożenia sprawnego i szybkiego przeprowadzenia postępowania sądowego, realizującego ustawowy postulat rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. W interesie dobra wymiaru sprawiedliwości leży zatem dopuszczenie odstępstwa od zasad wyznaczających właściwość sądu również wtedy, gdy odstępstwo to doprowadzi do usunięcia niepożądanej sytuacji, która z powodu stanu zdrowia oskarżonej mającej obowiązek stawienia się na rozprawę w sądzie właściwym, stanowi przeszkodę do wydania w sprawie orzeczenia końcowego. Podzielić więc należy pogląd wnioskującego Sądu Rejonowego, że stan zdrowia oskarżonej stanowi przeszkodę do rozpoznania sprawy przed tym Sądem, a niewątpliwie dobrem wymiaru sprawiedliwości w ujęciu art. 37 k.p.k. jest także potrzeba skutecznego spowodowania przeprowadzenia procesu, co byłoby mało realne, bądź zupełnie niemożliwe z uwagi na stan zdrowia oskarżonego, bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2012 r., III KO 13/12, LEX nr 1163346). Dlatego też, mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. 3