V KR 128/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia C. Gajewski. Sędziowie: J. Cieślak (sprawozdawca), J. Musioł.Prokurator Prokuratury Generalnej: G. Fronczak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Andrzeja S., oskarżonego z art. 168 § 2 i art. 156 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Tarnowie z dnia 27 kwietnia 1977 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Tarnowie z dnia 27 kwietnia 1977 r. Andrzej S. został uznany za winnego przestępstwa określonego w art. 168 § 2 i art. 156 § 1 k.k. w związku z art. 10 § 2 k.k., popełnionego w ten sposób, że w dniu 29 sierpnia 1976 r. w D., działając ze szczególnym okrucieństwem, przemocą polegającą na biciu rękami po głowie w sposób oczywiście niewspółmierny z intensywnością obrony, spowodowaniu obrażeń ciała, powodujących naruszenie czynności narządów ciała na okres przekraczający 7 dni i utratę przytomności, obaleniu na ziemię i zdarciu odzieży doprowadził Annę K. do poddania się czynowi nierządnemu, dotykając rękami jej narządów rodnych.Wyrok ten został zaskarżony przez obie strony.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna.Przede wszystkim nie są zasadne podniesione w rewizji zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego, gdyż nie uwzględniają całokształtu materiału dowodowego, stanowiącego podstawę ustaleń faktycznych Sądu Wojewódzkiego.Uwzględniając treść zaświadczenia lekarskiego, stwierdzającego u pokrzywdzonej "ranę tłuczoną okolicy ciemieniowej - potylicznej prawej", nie nasuwa wątpliwości ustalenie Sądu Wojewódzkiego, że pierwsze uderzenie "zadane zostało prawdopodobnie jakimś tępym narzędziem i było bardzo silne".W świetle wskazań wynikających z wytycznych Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 1972 r. - VI KZP 64/72, w sprawach o przestępstwa zgwałcenia (OSNKW 1973, z. 2-3, poz. 18), zawierających wykładnię pojęcia: "działanie ze szczególnym okrucieństwem" w rozumieniu art. 168 § 2 k.k. (pkt III - 3), należy uznać, że doprowadzenie napadniętej na drodze ofiary zamierzonego zwałcenia do stanu nieprzytomności przez silne uderzenie tępym narzędziem w głowę oraz dalsze bicie tej ofiary, gdy zaczęła odzyskiwać przytomność, pięścią po twarzy stanowi kwalifikowaną postać zgwałcenia, przewidzianą w art. 168 § 2 k.k.Działanie sprawcy zmierzało wprawdzie do przełamania oporu, ale było połączone z zadaniem ofierze bardzo dotkliwych cierpień i godziło przy tym w jej zdrowie, o czym świadczą spowodowane uszkodzenia ciała, naruszające funkcje narządów ciała na okres powyżej dni 7, a co stanowiło podstawę do zastosowania kumulatywnej kwalifikacji prawnej zgodnie z art. 10 § 2 k.k. (...).