V KRN 149/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Matysiak. Sędziowie: H. Kempisty (sprawozdawca), Z. Kubec.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Rother.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 1970 r. na rozprawie sprawy Jana Andrzeja K. i Antoniego W., oskarżonych z art. 23 § 1 d.k.k. w związku z art. 52 u.k.s., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego PRL na niekorzyść oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 7 listopada 1969 r.zmienił powyższy wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa samochodu "BMW - 2002 TI"; kosztami postępowania związanymi z rewizją nadzwyczajną obciążył oskarżonych.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy dla m. st. Warszawy wyrokiem z dnia 9 maja 1969 r. uznał m.in. oskarżonych Jana Andrzeja K. i Antoniego W. za winnych tego, że:I. "w czasie od 14 do 17 stycznia 1969 r. w K. i w W., działając wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze wywiezienia za granicę bez zezwolenia władz dewizowych obcych środków płatniczych w postaci 2.625 dolarów USA, 2.155 marek NRF, 634 dolarów kanadyjskich, 3.100 forintów węgierskich, 460 szylingów austriackich, 100 franków francuskich oraz 14 dolarów australijskich, ukryli wymienione walory we wnętrzu lewego przedniego błotnika i wywietrznika klimatyzacji samochodu osobowego marki "BMW - 2002 TI", którym - jako uczestnicy rajdu - mieli przekroczyć granicę Państwa Polskiego, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odnalezienia i zakwestionowania tych wartości dewizowych przez funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej w W. i skazał każdego z nich na karę 8 miesięcy aresztu i 50.000 zł grzywny na mocy art. 23 § 1 k.k. ( z 1932 r.) w związku z art. 52 § 1 u.k.s., a na zasadzie art. 18 i 19 u.k.s. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa samochodu "BMW - 2002 TI".Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy wyrokiem z dnia 7 listopada 1969 r., po rozpoznaniu sprawy z powodu rewizji obrońców oskarżonych, m.in. uchylił wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej przepadku samochodu "BMW - 2002 TI" i nakazał wydać ten samochód Janowi Andrzejowi K. i Antoniemu W., utrzymując w mocy ten wyrok m.in. w części skazującej tych oskarżonych za przestępstwo opisane w pkt I wyroku z dnia 9 maja 1969 r.Od powyższego wyroku Sądu Wojewódzkiego rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonych założył Prokurator Generalny PRL, zarzucając temu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego przez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, jakoby " w danym wypadku w odniesieniu do samochodu "BMW - 2002 TI" nie można mówić o "przysposobieniu" tego samochodu w sposób odpowiadający intencji przepisu art. 19 § 2 u.k.s.", mimo że w rzeczywistości w sprawie niniejszej niesporne jest, iż oskarżony Antoni W. usunął z miejsca przeznaczonego na to w tym samochodzie nalepkę plastikową o treści instrukcyjnej, przyklejając ją w innym miejscu w taki sposób, aby zasłonić nią znajdujący się pod maską otwór, w którym ukryto zagraniczne środki płatnicze.W konkluzji Prokurator Generalny wniósł o zmianę wyroku w części zaskarżonej przez orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa samochodu "BMW - 2002 TI".Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Wyrok Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy w zaskarżonej części został wydany z obrazą art. 19 § 2 u.k.s. Sąd Wojewódzki wyraził bowiem błędny pogląd prawny, jakoby " w danym wypadku w odniesieniu do samochodu "BMW - 2002 TI" nie można mówić o "przysposobieniu" tego samochodu w sposób odpowiadający intencji przepisu art. 19 § 2 u.k.s", ponieważ "oskarżeni nie dokonali w nim jakichkolwiek przeróbek czy zmian w sensie uzyskania specjalnych schowków dla zamierzonego przewiezienia ukrytych w tych schowkach dewiz, lecz wykorzystali jedynie normalne urządzenia samochodu, w którego normalnych - fabrycznych urządzeniach schowali dewizy".W sprawie niniejszej jest niesporne, że oskarżony Antoni W. usunął z miejsca przeznaczonego na to w tym samochodzie plastikową nalepkę o treści instrukcyjnej, przyklejając ją w innym miejscu w taki sposób, aby zasłonić nią znajdujący się pod maską silnika otwór, w którym ukryto zagraniczne środki płatnicze (wyjaśnienia oskarżonego Antoniego W.). Postępując w ten sposób oskarżony, przykleiwszy nalepkę na tym otworze, zmienił zarazem jego przeznaczenie konstrukcyjne.Określenie: przysposobienie środków przewozowych do przewozu przedmiotów występku skarbowego w art. 19 § 2 u.k.s. obejmuje zarówno dokonanie przeróbek konstrukcyjnych jak i innych zmian w celu uzyskania skrytek mających służyć do przewozu przedmiotów występku skarbowego. O rodzaju czy sposobie przysposobienia w rozumieniu powyższego przepisu ustawy stanowi każde przystosowanie i wykorzystanie urządzeń środka przewozowego odpowiadające celowi ukrycia określonych przedmiotów.W konkretnym wypadku zmiana przeznaczenia otworu fabrycznego, zamaskowana nalepka przeniesiona z innego, właściwego dla niej miejsca i wykorzystanie otworu do ukrycia obcej waluty - było tym przysposobieniem, o którym mowa w art. 19 § 2 u.k.s.Skoro zatem oskarżony Antoni W. dokonał takich zmian w samochodzie, to nie było przeszkód do orzeczenia przepadku tego samochodu w świetle postanowień art. 18 § 1 i 19 § 2 w związku z art. 62 u.k.s. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 1963 r. II K 524/62, ogłoszony w "Biuletynie SN" z 1963 r., nr 11).Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.