V KRN 211/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Szczepański (sprawozdawca). Sędziowie: K. Czajkowski, S. Kotowski. Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Furmankiewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Henryka K., skazanego z art. 259 d.k.k. w związku z art. 60 § 1 d.k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku jako rewizyjnego z dnia 23 listopada 1970 r.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że utrzymał w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 10 lipca 1970 r. (sygn. akt IV Kp 540/69); ponadto - na podstawie art. 62 § 1 i 63 § 1 k.k. - orzekł wobec Henryka K. nadzór ochronny na 4 lata (...).Uzasadnienie faktyczneHenryk K. wyrokiem Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 10 lipca 1970 r. został m.in. skazany na podstawie art. 259 d.k.k. w związku z art. 60 § 1, 42 § 2 i 47 § 1 lit. a) d.k.k. na 5 lat pozbawienia wolności, 1.500 zł grzywny oraz pozbawienie praw publicznych na okres lat 2 za to, że dnia 15 czerwca 1969 r. w G., przed upływem 3 lat od odbycia kary 6 miesięcy więzienia orzeczonej wyrokiem Sądu Powiatowego w Sopocie w sprawie Kp 352/67 z dnia 18 października 1967 r. za przestępstwo z art. 257 § 1 d.k.k., którą to karę odbył w okresie od 29 kwietnia 1968 r. do 29 października 1968 r., po uprzednim zagrożeniu Stefanowi M. natychmiastowym użyciem noża, zabrał mu w celu przywłaszczenia kwotę 100 zł oraz zegarek marki "Jastar" wartości 500 zł, ogólnej wartości 600 zł (pkt I - aktu oskarżenia).Wobec tego że oskarżony Henryk K. tym samym wyrokiem został jeszcze skazany za dwa dalsze przestępstwa, Sąd Powiatowy wymierzył mu jednocześnie kary łączne: 7 lat pozbawienia wolności, 3.000 zł grzywny oraz pozbawienia praw publicznych na 3 lata.Na skutek rewizji oskarżonego Sąd Wojewódzki w Gdańsku zmienił w dniu 23 listopada 1970 r. zaskarżony wyrok Sądu Powiatowego w ten sposób, że eliminując przypisane oskarżonemu Henrykowi K. w odniesieniu do czynu opisanego pod pkt I aktu oskarżenia działanie w warunkach recydywy, obniżył karę pozbawienia wolności za ten czyn do 4 lat, a następnie uchylając w tym samym zakresie orzeczenie o karze łącznej, orzekł ją w wysokości 6 lat.Od wyroku Sądu II instancji rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego wniósł Prokurator Generalny PRL, który zarzucając "obrazę przepisów prawa materialnego przez wyrażenie błędnego poglądu, że nie zachodziły warunki do kwestionowania przepisu art. 60 § 1 k.k. z 1932 r. wobec tego, że poprzednie skazanie oskarżonego za kradzież w sprawie Sądu Powiatowego w Sopocie sygn. akt Kp 352/67 podlegało darowaniu (zatarciu) z mocy art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), podczas gdy w rzeczywistości istniała podstawa do przyjęcia powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 60 § 1 k.k., gdyż zarzucone oskarżonemu przestępstwo zostało przez niego popełnione przed wejściem w życie cytowanej ustawy o amnestii", wniósł w konkluzji o "zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku przez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 10 lipca 1970 r. sygn. akt IV Kp 540/69 oraz o orzeczenie na zasadzie art. 62 § 1 i 63 § 1 k.k. w stosunku do oskarżonego Henryka K. nadzoru ochronnego na okres 4 lat.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wyrażony w uzasadnieniu wyroku pogląd prawny Sądu rewizyjnego, że brak jest podstaw do przypisania oskarżonemu Henrykowi K. w odniesieniu do czynu opisanego pod pkt I aktu oskarżenia działania w warunkach recydywy przewidzianej w art. 60 § 1 k.k. z 1932 r., ponieważ poprzednie skazanie tego oskarżonego w sprawie Sądu Powiatowego w Sopocie z art. 257 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy więzienia, którą odbył on w okresie od 29 kwietnia 1968 r. do 29 października 1968 r. na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) musi być uznane za niebyłe - jest niesłuszny. Jak wynika bowiem z orzecznictwa Sądu Najwyższego w tym zakresie, ocena prawna czynu przestępnego następuje zawsze na podstawie stanu prawnego obowiązującego w czasie popełnienia przestępstwa z zachowaniem - rzecz oczywista - treści art. 2 § 1 k.k. Stwierdzenie to uzasadnia ogólny wniosek, że zatarcie skazania przewidziane w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) wyłącza możność przypisania oskarżonemu działania w warunkach recydywy w stosunku do czynu powrotnego tylko wtedy, gdy zatarcie za czyn poprzedni następuje przed popełnieniem czynu powrotnego (por. uchwałę SN z dnia 2 lipca 1965 r., OSNKW z 1965 r. nr 10, poz. 124 oraz wyrok SN z dnia 5 maja 1966 r., OSNKW z 1966 r., nr 11, poz. 124).Skoro zatem przypisany oskarżonemu Henrykowi K. czyn (pkt I) został przez niego popełniony w dniu 15 czerwca 1969 r., a wiec przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), przewidującej zatarcie jego poprzedniego skazania, to brak było podstaw do odstąpienia od zastosowania w tym wypadku przepisu art. 60 § 1 k.k. a w konsekwencji - również i złagodzenia z tego powodu prawidłowo orzeczonej wobec oskarżonego przez Sąd Powiatowy kary pozbawienia wolności.Ze względu na dotychczasową wielokrotną karalność i zdecydowanie ujemną opinię oskarżonego Henryka K. należało orzec względem niego nadzór ochronny (art. 62 § 1 i 63 § 1 k.k.).Z powyższych względów i kierując się nadto przepisami art. 387 pkt 1, 386 § 1 i 2, 547 § 1 k.p.k. oraz art. 9, 10 i 18 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych (Dz. U. Nr 19, poz. 73 z późn. zm.) Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.