VI KO 56/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski.Sędziowie: H. Kempisty (sprawozdawca), K. Czajkowski.Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza S., oskarżonego z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy ujawnienie dopiero przed sądem rewizyjnym faktu uznania skazania za niebyłe w rozumieniu art. 3 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) po wydaniu wyroku przez sąd I instancji uzasadnia odstąpienie od kwalifikowania czynu sprawcy z art. 6 lit. b) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228)?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneDecydującą w ogólności o kwalifikacji prawnej czynu z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) jest okoliczność faktyczna dopuszczenia się zagarnięcia mienia społecznego przez sprawcę w okresie 5 lat od daty poprzedniego skazania za zagarnięcie mienia społecznego lub indywidualnego, po odbyciu przy tym kary w całości lub przynajmniej w trzeciej części, a jeśli skazany kary nie odbył nawet w tej części lub w ogóle jej nie odbywał - to w ciągu 5 lat od dnia prawomocnego skazania. Owo poprzednie skazanie za zagarnięcie mienia społecznego lub indywidualnego tylko wtedy nie stanowi podstawy do kwalifikacji z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., gdy uległo ono - jeszcze przed popełnieniem czynu powrotnego - zatarciu w sposób prawnie przewidziany, np. w drodze aktu łaski, na podstawie art. 64 k.k. czy też na mocy art. 3 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii. Natomiast późniejsze (a więc już po dokonaniu czynu powrotnego lub też w toku postępowania karnego z powodu tego czynu powrotnego) zatarcie skazania poprzedniego nie uzasadnia odstąpienia od surowszej kwalifikacji z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. Decyduje tu bowiem w szczególności okoliczność, że w chwili popełnienia przestępstwa powrotnego poprzednie skazanie obiektywnie i prawnie istniało, o czym wiedział także sprawca czynu powrotnego.Powyższa wykładnia pozostaje w zgodzie z ustalonym już orzecznictwem Sądu Najwyższego na tle art. 6 i 7 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 7 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (por. w szczególności uchwałę w składzie siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 1962 r. VI KO 5/62 i uchwałę w składzie siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1965 r. VI KO 57/64).Dodatkowego jeszcze ustosunkowania się wymagałby błędny pogląd wyrażony przez Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu przedstawionego w sprawie oskarżonego Tadeusza S. pytania prawnego, a mianowicie, że w myśl przepisu art. 3 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii skazanie Tadeusza S. wyrokiem z dnia 18 lipca 1961 r. uważa się za niebyłe, aczkolwiek skazanie to z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. opiewało na 6 miesięcy więzienia (z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary) i 300 zł grzywny. Otóż w tej materii wystarczy powołać się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 1965 r. VI KZP 6/65, w której Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że "zatarcie skazania, o którym stanowi przepis art. 3 ust. 2 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174), nie obejmuje swym zakresem wypadków skazania na karę pozbawienia wolności na czas do 6 miesięcy i zarazem na karę grzywny do 1.000 zł".W tych warunkach nie ma w konkretnej sprawie podstaw do uznania poprzedniego skazania oskarżonego Tadeusza S. wyrokiem z dnia 28 lipca 1962 r. za niebyłe.Z tych wszystkich względów uchwalono jak w konkluzji uchwały.