V KRN 259/71

Uzasadnienie faktyczneSądy orzekające w tej sprawie stanęły na stanowisku, że skoro podstawowe potrzeby dziecka są zaspokajane przez inne osoby, to brak jest w czynie oskarżonego owego drugiego znamienia przestępstwa z art. 186 § 1 kk, polegającego na narażeniu dziecka na niemożność zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych.Poglądu takiego nie można uznać za zasadny, albowiem oba Sądy skupiły swą uwagę na tym, czy obiektywnie rzecz biorąc, dziecko oskarżonego, mimo iż uporczywie uchyla się on od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku łożenia na utrzymanie tego dziecka, ma zaspokojone podstawowe potrzeby życiowe. W ten sposób nie rozważono w istocie, czy uchylanie się oskarżonego od wykonania obowiązku alimentowania dziecka, narażało je na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.Narażenie dziecka na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych następuje na skutek uporczywego uchylania się jednego z rodziców od ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku łożenia na utrzymanie tego dziecka tylko wówczas, gdy to, co drugi z rodziców jest obowiązane z mocy ustawy łożyć na utrzymanie dziecka, nie zaspokaja jego podstawowych potrzeb życiowych. Okoliczność zaś, że to z rodziców, które łoży na utrzymanie dziecka - świadcząc ponad ciążący na nim z mocy ustawy obowiązek, zaspokaja w ten sposób podstawowe potrzeby życiowe dziecka, nie może stanowić okoliczności świadczącej o tym, że dziecko nie zostało narażone na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.Ustalenie narażenia wymaga więc dokładnego badania, ile jest z mocy ustawy zobowiązane łożyć na utrzymanie dziecka to z rodziców, które łoży na jego utrzymanie. Natomiast ustalenie to nie wymaga badania, ile to z rodziców rzeczywiście łoży ponad swój obowiązek, samo lub z pomocą innych osób niezobowiązanych do alimentowania dziecka, na jego utrzymanie.