V KRN 456/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Kubec. T. Majewski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Rother.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 1970 r. sprawy Stanisława D., oskarżonego z art. 230 § 2 d.k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL na niekorzyść oskarżonego od postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 24 września 1969 r. w przedmiocie zastosowania art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151),zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że utrzymał w mocy postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 29 lipca 1969 r., łagodząc wymierzoną oskarżonemu Stanisławowi D. karę pozbawienia wolności do 2 lat i 4 miesięcy (...).Uzasadnienie faktyczneStanisław D. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 6 maja 1969 r. i utrzymanym przez ten wyrok w mocy wyrokiem Sądu Powiatowego w Sulęcinie z dnia 12 marca 1969 r. został skazany na podstawie art. 230 § 2 d.k.k. na 3 lata i 6 miesięcy więzienia za to, że dnia 26 września 1968 r. w S. nieumyślnie spowodował śmierć Romana S. przez to, iż uderzył go butelką z piwem w głowę, wskutek czego doznał on uszkodzenia mózgu i w następstwie powstałego krwiaka podtwardówkowego, jak i obrzęku mózgu zmarł.W dniu 29 lipca 1969 r. Sąd Wojewódzki w Opolu na zasadzie art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) postanowił złagodzić o 1/3 orzeczoną w stosunku do skazanego Stanisława D. karę pozbawienia wolności, tj. do wysokości 2 lat i 4 miesięcy więzienia.Na skutek wniesionego na to postanowienie zażalenia przez skazanego, tenże Sąd postanowieniem z dnia 24 września 1969 r. zmienił zaskarżone postanowienie i stosując przepis art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii, złagodził oskarżonemu Stanisławowi D. karę pozbawienia wolności o połowę, tj. do 1 roku i 9 miesięcy więzienia.Od tego ostatniego postanowienia założył rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego Prokurator Generalny PRL, który zarzucił w niej obrazę prawa materialnego polegającą na niesłusznym złagodzeniu na podstawie art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) o połowę orzeczonej wobec Stanisława D. z mocy art. 230 § 2 d.k.k. kary 3 lat i 6 miesięcy więzienia zamiast - stosownie do właściwego w tym wypadku przepisu art. 6 pkt 4 powołanej ustawy - o 1/3, tj. do wysokości 2 lat i 4 miesięcy więzienia. W konkluzji rewizja nadzwyczajna wnosiła (w redakcji właściwej w myśl art. 383 pkt 2 i art. 388 k.p.k. z 1928 r.) o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Opolu z dnia 24 września 1969 r. i o utrzymanie w mocy postanowienia tegoż Sądu z dnia 29 lipca 1969 r., łagodzącego skazanemu Stanisławowi D. karę pozbawienia wolności do 2 lat i 4 miesięcy więzienia.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Rewizja nadzwyczajna jest zasadna.Zaskarżone postanowienie Sądu Wojewódzkiego, jako zapadłe z obrazą wymienionych na wstępie przepisów, podlega zmianie (art. 386 § 2 k.p.k.). Jak wynika bowiem z treści powołanego art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii, spod łagodzenia o połowę wymienionych w tym przepisie kar wyłączone są kary pozbawienia wolności orzeczone za przestępstwa popełnione z winy umyślnej, a nadto za przestępstwo określone w art. 230 § 1 d.k.k.W tych warunkach wyłączeniu takiemu musi podlegać także kara orzeczona za przestępstwo z art. 230 § 2 d.k.k., które cechuje tzw. wina kombinowana, przy czym przestępstwo podstawowe przewidziane w tym przepisie (uszkodzenie ciała) jest przestępstwem popełnionym z winy umyślnej.Niezależnie od tego, za takim rozwiązaniem przemawia również interpretacja logiczna art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii, skoro bowiem ustawodawca wyłączył spod dobrodziejstwa tego przepisu występek z art. 230 § 1 d.k.k., to tym bardziej podlegać musi wyłączeniu przewidziana w § 2 tegoż artykułu jego cięższa postać (zbrodnia), zagrożona karą surowszą.Zasadne natomiast było złagodzenie przez Sąd Wojewódzki w Opolu wymierzonej oskarżonemu kary postanowieniem z dnia 29 lipca 1969 r. o 1/3, tj. do kary 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, a to na podstawie art. 6 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.