V KRN 993/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Kotowski. Sędziowie: E. Binkiewicz (sprawozdawca), W. Ostrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: S. Majewski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana P., oskarżonego z art. 236 § 1 lit. a) k.k., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL z dnia 20 grudnia 1966 r. założonej na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 24 czerwca 1966 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2 i 3, 388 § 1 k.p.k.1. uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 24 czerwca 1966 r.;2. utrzymał w mocy w stosunku do oskarżonego Jana P. wyrok Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy z dnia 28 grudnia 1965 r. (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy z dnia 28 grudnia 1965 r. Jan P. został uznany za winnego, że w dniu 11 października 1964 r. w W. uderzył ręką w okolice klatki piersiowej Marię N., na skutek czego upadła ona na schody, doznając obrażeń ciała w postaci złamania dwóch żeber, połączone z bólem i utrudnieniem oddychania trwające dłużej niż 20 dni, przy czym dokonał tego czynu w ciągu 5 lat od odbycia kary za czyn tego samego rodzaju, i skazany za to z art. 236 § 1 lit. a) k.k. na 1 rok więzienia.Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy, po rozpoznaniu sprawy z powodu rewizji oskarżonego, wyrokiem z dnia 24 czerwca 1966 r. zmienił wyrok Sądu Powiatowego w części dotyczącej kary w ten sposób, że na zasadzie art. 61 k.k. zawiesił warunkowo wykonanie kary na okres 4 lat.Od wyroku Sądu Wojewódzkiego jako rewizyjnego Prokurator Generalny PRL założył rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, iż oskarżony, karany poprzednio z art. 133 § 1 k.k., nie działał w warunkach recydywy, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego zastosowania wobec oskarżonego art. 61 k.k.Rewizja nadzwyczajna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Powiatowego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut rewizji jest słuszny.Sąd Powiatowy prawidłowo ustalił, że oskarżony jest recydywistą. W tym zakresie Sąd zważył, że oskarżony był karany wyrokiem Sądu Powiatowego dla m. st. Warszawy z dnia 13 kwietnia 1958 r. z art. 133 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy więzienia i karę tę odbył od dnia 12 stycznia 1959 r. do 14 kwietnia 1959 r., a po przerwie - od dnia 28 kwietnia 1960 r. do dnia 26 lipca 1960 r.Przedmiotem sprawy niniejszej jest przestępstwo z art. 236 § 1 lit. a) k.k. Zgodnie z ustaloną w tej mierze judykaturą czyn ten, który godzi w zdrowie człowieka, należy do tego samego rodzaju co przestępstwo z art. 133 § 1 k.k., który to przepis chroni nietykalność cielesną urzędnika. Ponieważ czynu z art. 236 § 1 lit. a) k.k. oskarżony dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary za przestępstwo z art. 133 § 1 k.k., przeto Sąd Powiatowy słusznie uznał, iż oskarżony działał w warunkach recydywy. Odmienny pogląd prawny Sądu Wojewódzkiego w omawianym zakresie jest błędny, a argument, że przestępstwa z art. 133 k.k. i 236 k.k. znajdują się w różnych rozdziałach kodeksu karnego, niczego w tej mierze nie zmienia. Decydujące bowiem znaczenie dla tożsamości rodzajowej tych czynów ma jednorodzajowość dóbr chronionych przez wskazane przepisy.Wynikiem tego niesłusznego stanowiska Sądu Wojewódzkiego było zastosowanie wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia wykonania kary, co było niedopuszczalne w myśl art. 61 § 3 k.k.Zauważyć należy, że w wyroku Sądu Wojewódzkiego powstała sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem, skoro Sąd ten przyjął, iż oskarżony nie działał w warunkach recydywy, a mimo to zmienił jedynie w części dotyczącej kary wyrok Sądu Powiatowego, który przypisał oskarżonemu popełnienie przestępstwa w warunkach recydywy.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.