V KS 21/25

V KS 21/25 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 539e § 1 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2025 r., sprawy K. O. oskarżonej z art. 177 § 1 k.k., z powodu skargi wniesionej przez obrońcę oskarżonej, od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 29 stycznia 2025 r., V Ka 724/24, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2024 r., III K 868/21, p o s t a n o w i ł oddalić skargę. UZASADNIENIE W badanej sprawie oskarżone zostały K. O. i K. P.. K. O. została oskarżona o to, że w dniu 30 października 2020 roku w Ł. kierując samochodem marki K. o nr rej. […] nieumyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że jadąc lewym pasem ruchu wschodniej jezdni ulicy […] z prędkością przekraczającą dozwoloną na przedmiotowym odcinku drogi i bez zachowania szczególnej ostrożności podczas dojazdu do skrzyżowania z ulicą […]1 uderzyła w pojazd uprzywilejowany - karetkę pogotowania ratunkowego, którego sygnały dźwiękowe i świetlne powinna słyszeć i widzieć, w wyniku czego pojazd marki F. V KS 21/25 2 prowadzony przez K. P. przewrócił się na dach, a przewożeni karetką pacjenci: H. K. doznał obrażeń ciała w postaci obrażeń wewnątrzczaszkowych ze śródczaszkowymi wylewami krwi do przestrzeni podpajęczynówkowej, w szczególności w okolicy pnia mózgu, a w konsekwencji choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k., na skutek których zmarł. ;drugi przeważony pacjent M. S. doznał krwiaka podczepcowego lewej okolicy ciemieniowej, złamania lewego obojczyka czyli obrażeń innych niż wymienione w art. 156 k.k., a złamanie obojczyka naruszyło czynność lewej kończyny oraz narządu ruchu na czas dłuższy niż 7 dni, tj. o czyn z art. 177 § 1 k.k. i art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., w sprawie III K 868/21, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi oskarżoną K. O. w miejsce zarzucanego czynu uznał za winną tego, że w dniu 30 października 2020 roku w Ł. kierując samochodem marki K. o nr rej. […] na drodze publicznej poruszając się z prędkością przekraczającą o 7 km/h dozwoloną na wskazanym obszarze i nie zachowując szczególnej ostrożności podczas dojazdu do skrzyżowania wykroczyła przeciw przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez naruszenie dyspozycji art. 20 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, czym wypełniła dyspozycję art. 97 k.w. i art. 92a kw. w zw. z art. 9 § 1 k.w. w zw. z art. 2 § 1 k.w. przy czym wobec przedawnienia orzekania na podstawie art. 5 § 1 k.p.w. umorzył wobec niej postępowanie. Natomiast K. P. została skazana za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. i art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzono jej karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat. Wyrok został zaskarżony apelacjami oskarżyciela publicznego, pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych oraz obrońców oskarżonych. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2025 r., V Ka 724/24, Sąd Okręgowy w Łodzi uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi. V KS 21/25 3 Wyrok został zaskarżony przez obrońcę oskarżonej K. O. w części jej dotyczącej skargą na wyrok sądu odwoławczego. Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. obrońca zarzucił naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. poprzez przedwczesne przyjęcie, że w sprawie niniejszej zachodzi konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego w całości, na nowo, podczas gdy do wniosku takiego doszedł Sąd odwoławczy w sytuacji, w której - mimo wezwania na rozprawę dwóch biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, przesłuchał tylko jednego, tj. R. B., a zaniechał przesłuchania W. A., którego wezwał na rozprawę odwoławczą, a który nie stawił się na nią. Podnosząc powyższy zarzut, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1, art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi wynika, że przyczyną uchylenia wyroku Sądu I instancji była reguła ne peius z art. 454 § 1 k.p.k. Na s. 19 uzasadnienia wyroku stwierdzono, że kontrola odwoławcza ujawniła szereg błędów, jakie podczas wyrokowania popełnił Sąd I instancji w odniesieniu do K. O. W związku z tym, że wobec niej postępowanie zostało przez Sąd I instancji umorzone, zaistniała konieczność uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego postępowania. Sąd stwierdził, że w toku postępowania ponownego Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody z zachowaniem wymogów wynikających z art. 7 k.p.k. Powinien również zestawić wynikające z opinii biegłych różne warianty tych wniosków z okolicznościami sprawy. Opinie biegłych co do prędkości, z jaką poruszała się oskarżona K. O. powinny również wpływać na ustalenia dotyczące jej nieumyślności. Ponownej kompleksowej oceny ma wymagać również ocena odpowiedzialności drugiej współoskarżonej. V KS 21/25 4 Wbrew twierdzeniom obrońcy wynikającym ze skargi podstawą uchylenia wyroku Sądu I instancji nie była jednak konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego. Rozpoznając wniesione w badanej sprawie apelacje na niekorzyść oskarżonej Sąd II instancji doszedł natomiast do wniosku, że w świetle przeprowadzonych dowodów oskarżona powinna zostać skazana, czego Sąd nie mógł uczynić z uwagi na reguły ne peius. Kluczowe znaczenie miała dla Sądu II instancji ocena zeznań świadków oraz opinii biegłych dotycząca prędkości, z jaką poruszała się oskarżona K. O.. Opinie były w tym zakresie sprzeczne. Analiza tych opinii przez Sąd II instancji doprowadziła do konieczności dopuszczenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłych. Ten dowód pozwolił na stwierdzenie, że dokonana przez Sąd I instancji ocena opinii była błędna. Dlatego podniesiona okoliczność, że zaniechano przesłuchania jednego z biegłych był bez znaczenia. Powodem uchylenia wyroku Sądu I instancji nie był brak przeprowadzenia dowodu, ale ocena przeprowadzonych już dowodów. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak wyżej. [J.J.] [r.g.]