V KZ 25/16

Sygn. akt V KZ 25/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie Ł. P. skazanego z art. 279 § 1 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu w przedmiocie zażalenia skazanego na zarządzenie Sędziego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 18 kwietnia 2016 r., VI Ka 5/16 o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z dnia 3 marca 2016 r., sygn. akt VI Ka 5/16 p o s t a n o w i ł: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. UZASADNIENIE Zarządzeniem wyznaczonego Sędziego Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 18 kwietnia 2016 r., VI Ka 5/16, odmówiono przyjęcia wniosku skazanego Ł. P. o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z dnia 3 marca 2016 r. Odmowę umotywowano bezskutecznym upływem 7-dniowego terminu zawitego do uzupełnienia braku formalnego wniosku, polegającego na braku własnoręcznego podpisu na wniosku oraz wskazania jego zakresu. Na zarządzenie skazany wniósł zażalenie, w którym podniósł, że nie otrzymał wezwania do uzupełniania braków formalnych wniosku, podkreślając, że zapewne było to wynikiem zmiany jego adresu zamieszkania (jakkolwiek adresu tego nie wskazał) i wniósł o uwzględnienie zażalenia. 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o sporządzeniu uzasadnienia wyroku zostało wysłane na adres (k. 102), który został przez skazanego wskazany w samym wniosku, a pod którym skazany odbierał korespondencję w toku postępowania (k. 77, 79, 80, 86, 91, 94, 97, 100). Co więcej, także koperta, w której skazany skierował do sądu rozpoznawane zażalenia wskazuje jako adres nadawcy, ten właśnie adres skazanego (ul. […], w S.). Oznacza to, że twierdzenia skazanego, jakoby zmienił adres zamieszkania są nieprawdziwe. Ponadto nawet w razie rzeczywistej zmiany adresu w toku postępowania, oskarżony miał zgodnie z art. 75 § 1 k.p.k. obowiązek zawiadamiać o tym sąd prowadzący postępowanie, a w razie zaniedbania tego obowiązku, pisma wysłane na dotychczasowy adres uważa się za doręczone (art. 139 § 1 k.p.k.). Tak też należy ocenić skutek wysłania wezwania do uzupełnienia braków formalnych w niniejszej sprawie. Okoliczność, że wezwanie, które słusznie – stosownie do treści art. 133 § 2 k.p.k. – uznano za doręczone (k. 102) nie zostało przez skazanego osobiście odebrane pod wskazanym przez niego adresem obciąża wyłącznie jego samego i w oczywisty sposób nie może być powodem uchylenia zaskarżonego zarządzenia. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.