V KZ 64/19

Sygn. akt V KZ 64/19 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie P. Z. o wydanie wyroku łącznego, po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 22 listopada 2019 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II AKz (…), o odmowie przyjęcia kasacji, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 lipca 2019 r., sygn. akt II AKz (…), Sąd Apelacyjny w (…) utrzymał w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt III K (…), w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego w sprawie skazanego P.Z.. W dniu 18 sierpnia 2019 r. skazany skierował do Sądu odwoławczego dwa pisma: jedno zatytułowane „wniosek„, w którym wystąpił o wyznaczenie mu adwokata z urzędu do podpisania kasacji oraz drugie zatytułowane „kasacja”. Zarządzeniem z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt II AKz (…), Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) odmówił przyjęcia przedmiotowej kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy. 2 Zarządzenie powyższe zaskarżył skazany wnosząc o jego uchylenie i nadanie biegu wniesionej przez niego osobiście kasacji. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że odmowa wniesienia kasacji w tej sprawie ze względów formalnych (brak podpisania kasacji przez obrońcę) była błędna, ponieważ wraz z osobiście sporządzoną przez siebie kasacją wnosił jednocześnie o przydzielenie mu adwokata z urzędu w związku z czym nie uchybił kwestiom formalnym, a wobec obowiązującego go terminu i sytuacji w jakiej się znajdował nie miał możliwości ustanowienia obrońcy z wyboru. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie skazanego nie jest zasadne. Na wstępie wskazać należy skarżącemu, że powodem odmowy przyjęcia kasacji przez niego osobiście sporządzonej nie był, jak to stwierdza w uzasadnieniu swojego środka odwoławczego, usuwalny brak formalny kasacji tj. niesporządzenie jej i niepodpisanie przez obrońcę, lecz brak nieusuwalny jakim była niedopuszczalność kasacji strony w tego rodzaju sytuacji procesowej. Nie miał więc tym samym jakiegokolwiek znaczenia fakt złożenia przez niego wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu, gdyż konieczność rozpoznania takiego wniosku mogłaby wchodzić w grę jedynie wtedy, gdyby złożenie kasacji od orzeczenia jakie zapadło w przedmiotowym postępowaniu było w ogóle dopuszczalne. Tymczasem w wypadku wydania przez sąd odwoławczy postanowienia o umorzeniu postępowania lub też postanowienia o utrzymaniu w mocy tego rodzaju rozstrzygnięcia zapadłego na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, stronie postępowania kasacja nie przysługuje. Jak to trafnie wywiódł Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2017 r., V KK 268/17, z treści art. 519 k.p.k. wprost wynika, że stronie przysługuje kasacja wyłącznie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a k.k. Inne orzeczenia nie mogą być zaskarżone kasacją przez stronę, a jedynie przez podmioty wskazane w art. 521 § 1 i 2 k.p.k. (Prokurator Generalny, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw dziecka). Tak więc, poza wyrokiem, jedynym orzeczeniem, od którego strona może wnieść kasację jest postanowienie 3 o umorzeniu postępowania i jednoczesnym zastosowaniu jednego ze środków zabezpieczających wymienionych w art. 93a k.k. Postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…) o utrzymaniu w mocy postanowienia Sądu Okręgowego w S. w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego tego rodzaju orzeczeniem, o jakim mowa w art. 519 k.p.k., nie jest. Trafnie w tym stanie rzeczy Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówił przyjęcia kasacji, o czym przesądzały prawidłowo zastosowane przepisy art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 519 k.p.k. Z tych względów, nie znajdując argumentów tak natury faktycznej, jak i prawnej do wzruszenia zaskarżonego zarządzenia, postanowiono jak na wstępie. as