V KZ 7/13

Sygn. akt V KZ 7/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski w sprawie O. A. skazanego z art. 280 § 1 kk i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 lutego 2013 r., zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 stycznia 2013 r. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r., nie uwzględnił wniosku skazanego O. A. i jego obrońcy o przywrócenie terminu zawitego do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie sygn. IV Ka … – wraz z uzasadnieniem. Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca skazanego O. A. zarzucając obrazę art. 126 § 1 kpk, która miała polegać na błędnym uznaniu, że w sprawie brak jest przesłanek warunkujących przywrócenie terminu zawitego i wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie przedmiotowego terminu. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Zażalenie obrońcy skazanego O. A. okazało się całkowicie bezzasadne. W opozycji do obszernych i wnikliwych motywów orzeczenia, przedstawionych przez Sąd Okręgowy w S. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, autor zażalenia nie zaprezentował żadnych okoliczności mających wagę argumentów 2 przemawiających za zmianą dotychczasowego stanowiska wyrażonego w tej sprawie. Jak słusznie podkreślono, przesłanką przywrócenia terminu zawitego jest niezależna od strony przyczyna uniemożliwiająca zachowanie tego terminu (arg. ex art. 126 § 1 k.p.k.). W realiach tej sprawy, powyższego kryterium w sposób oczywisty nie spełnia powołanie się na „niewiedzę i brak jakiejkolwiek wiedzy na temat przepisów prawa procesowego”, występujące po stronie skazanego. Niezależnie bowiem od argumentów podniesionych przez Sąd Okręgowy w S., a odwołujących się do niezakwestionowanej przez strony prawidłowości pouczenia udzielonego skazanemu obecnemu na rozprawie apelacyjnej i przy ogłoszeniu wyroku sądu odwoławczego, podkreślić trzeba, że nawet przy ewentualnym braku zrozumienia tego pouczenia, istniała niczym nie ograniczona i realna możliwość niezwłocznego uzyskania przez skazanego wiedzy na temat zarówno sposobu i warunków zaskarżenia wyroku sądu odwoławczego, jak i samych zasad uzyskania odpisu tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W tym bowiem zakresie niezbędna była jedynie i wyłącznie inicjatywa skazanego, możliwa do podjęcia zarówno po zakończeniu rozprawy, jak i w drodze zasięgnięcia stosownej informacji w sekretariacie sądowym. Natomiast brak takiej inicjatywy nie może być interpretowany jako niezależny od strony brak „wiedzy na temat prawa procesowego”, lecz należało go ocenić jako oczywisty brak woli podjęcia takiego działania w terminie przewidzianym przez ustawę procesową. W tych warunkach należało uznać, że wywody zaprezentowane w zażaleniu nie podważyły argumentów, które legły u postaw zaskarżonego postanowienia, co uzasadniało utrzymanie w mocy tego ostatniego orzeczenia. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.