V KZP 13/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman (sprawozdawca).Sędziowie: B. Bartosik, S. Kaliński.Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Minarczuk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Karola M., oskarżonego o czyn określony w art. 222 k.k., po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Warszawie - postanowieniem z dnia 27 lutego 1989 r. - na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy przewidziane treścią art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324) «zgłoszenie do ewidencji działalności gospodarczej» jest równoznaczne z uzyskaniem uprawnień handlowych, których nieposiadanie jest jednym z warunków odpowiedzialności za występek określony w art. 222 k.k."uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArtykuł 222 k.k. przewiduje odpowiedzialność karną za występek polegający na gromadzeniu w celu odprzedaży z zyskiem towarów w ilościach niewspółmiernych do własnych potrzeb w warunkach nieposiadania ku temu uprawnień handlowych.O tym, jakie przesłanki muszą być spełnione dla uzyskania uprawnień handlowych, decydują przepisy o charakterze administracyjnym.Do dnia wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324) działalność gospodarcza w postaci czynności handlowych regulowana była przepisami ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o wykonywaniu handlu oraz niektórych innych rodzajach działalności (Dz. U. z 1983 r. Nr 43, poz. 193 i z 1984 r., Nr 5, poz. 24), jak też wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi. Ustawa ta utraciła moc - zgodnie z treścią art. 53 wymienionej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r.Zgodnie bowiem z treścią art. 1 powołanej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej jest wolne i dozwolone dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.Podstawowym warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej jest zgłoszenie jej do ewidencji (art. 8 tej ustawy), z wyłączeniem wypadków wymienionych w art. 9-11 ustawy. Dopełnienie obowiązku zgłoszenia działalności gospodarczej do ewidencji uprawnia więc do podjęcia tej działalności w tym także działalności handlowej (art. 2 ust. 1 ustawy). Wpis do ewidencji zatem nie ma znaczenia konstytutywnego, gdyż nie tworzy prawa do prowadzenia działalności gospodarczej; prawo takie bowiem ustanawia art. 1 ustawy. Wpis ten natomiast jako deklaratoryjny stwierdza tylko spełnienie podstawowego warunku wymaganego do podjęcia działalności gospodarczej. Ustawa ta w art. 9 i 10 określa też rodzaje działalności gospodarczej, w tym i handlowej, nie wymagającej zgłoszenia do ewidencji i nie podlegającej takiemu zgłoszeniu, a także sytuacje, gdy na podjęcie określonej działalności gospodarczej wymagane jest uzyskanie koncesji (art. 11).Wykładnia przepisów ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o prowadzeniu działalności gospodarczej, a zwłaszcza art. 8 tej ustawy, prowadzi więc do wniosku, że zgłoszenie do ewidencji działalności gospodarczej na podstawie art. 8 tej ustawy jest równoznaczne z uzyskaniem uprawnień do prowadzenia tej działalności, z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie (art. 9, 10 pkt 1 i 2 oraz art. 11).