VI KO 63/60

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu kwestii prawnej przekazanej do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu przez Sąd Wojewódzki:"Czy oddanie do komisu większej ilości zegarków celem ich sprzedaży jest działalnością handlową jednostki gospodarki nieuspołecznionej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 1.VII.1958 r. o zezwoleniach na wykonywanie przemysłu, rzemiosła, handlu i niektórych usług przez jednostki gospodarki nieuspołecznionej (Dz. U. Nr 45, poz. 224)" -postanowił odmówić odpowiedzi.Uzasadnienie faktycznePytania Sądu Wojewódzkiego nie można uznać za dotyczące "zasadniczej wykładni ustawy" (art. 390 § 1 k.p.k.).Art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 1958 r. o zezwoleniach na wykonywanie przemysłu, rzemiosła, handlu i niektórych usług przez jednostki gospodarki nieuspołecznionej (Dz. U. Nr 45, poz. 224) wskazują, że zarobkowa działalność handlowa, prowadzona przez jednostki gospodarki nieuspołecznionej, wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia. Według art. 11 ust. 1 wymienionej ustawy prowadzenie działalności gospodarczej wbrew przepisom tej ustawy bez zezwolenia stanowi przestępstwo.Ustawa z 1.VII.58 r. w art. 2 ust. 2 i 4, zwalnia od obowiązku uzyskania zezwolenia wskazane w niej, ujęte w wykazie ustalonym przez Radę Ministrów, rodzaje działalności. Spośród tych rodzajów ustawa wyłącza m. in. zawodowe wykonywanie czynności handlowych (art. 2 ust. 2 zdanie 2).Wspomniany wykaz podaje rozporządzenie Rady Ministrów z 25 lipca 1958 r. Dz. U. Nr 49, poz. 240, które - zgodnie z treścią ustawy - obejmuje działalność w zakresie przemysłu, rzemiosła i niektórych usług, ale - nie handlu. Zarazem rozporządzenie Rady Ministrów z 25 lipca 1958 r. Dz. U. Nr 49, poz. 241, normuje szczegółowo sprawę zezwoleń na prowadzenie przedsiębiorstw handlowych i na zawodowe wykonywanie czynności handlowych. W § 2 tego ostatniego rozporządzenia podkreślano, że zarówno przedsiębiorstwo jak i czynności handlowe wolno zawodowo wykonywać dopiero po uzyskaniu zezwolenia, a § 3 wskazuje, iż obowiązek uzyskania zezwolenia ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych, nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej.W tym świetle, jeżeli by przyjąć, że oskarżona w niniejszej sprawie czerpała dochody ze sprzedaży zegarków, którą się zawodowo trudniła, a na działalność tę nie miała zezwolenia, oczywiście dopuściłaby się czynu przewidzianego w art. 11 ustawy z 1 lipca 1958 r.Ta okoliczność, iż handlowała ona zegarkami, a nie innymi przedmiotami, nie ma żadnego znaczenia prawnego. Wywód uzasadnienia postanowienia Sądu Wojewódzkiego o przedstawieniu Sądowi Najwyższemu pytania prawnego, podnoszący że działanie oskarżonej należało do tych, które według słów ustawy z 1 lipca 1958 r. (art. 2 ust. 2) "nie wymaga zaopatrzenia w materiały rozdzielane przez jednostki gospodarki", jest bezprzedmiotowy, skoro ustawa, jak to wyżej zaznaczono, w przepisie art. 2 ust. 2 spośród przewidzianego tam zwolnienia od obowiązku uzyskania zezwolenia wyłącza zawodowe wykonywanie czynności handlowych, zaś w przepisie art. 2 ust. 4 oznaczenie zakresu zwolnień przewidzianych w art. 2 ust. 2 pozostawia Radzie Ministrów.Bez wszelkiego znaczenia prawnego pozostaje również fakt, że oskarżana miała dokonywać sprzedaży za pośrednictwem państwowych sklepów komisowych, przez to samo bowiem działalność jej, uprawiana w sposób częstotliwy, nie przestawałaby stanowić czynności handlowych o charakterze zawodowym.