VI KO 12/61

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, w związku z przedstawioną przez Sąd Wojewódzki kwestią prawną, wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 20.XI.1958 r. IV KO 130/58 odnosi się również do kierowców Państwowej Komunikacji Somochodowej"postanowił odmówić odpowiedzi.Uzasadnienie faktycznePrzedstawione w przytoczonym pytaniu zagadnienie rozstrzyga uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 5.XII.1957 r. I KO 230/57 (PiP z. 7, 1958 - z glosą H. Rajzmana). Uchwała ta w szczególności nakazuje rozróżniać pojęcie "funkcjonariusza" i "pracownika" i wskazuje, że użycie w art. 46 m.k.k. pierwszego z tych określeń oznacza, iż w przepisie tym chodzi nie o każdego, kto jest zatrudniony w przedsiębiorstwie lub organizacji, o jakich tam mowa, lecz o tego tylko, kto sprawuje jakiekolwiek czynności, choćby natury pomocniczej, z zakresu zarządu i administracji. Za trafnością tego poglądu przemawia fakt, iż sam akt normatywny (dekret z 13.VI.1946 r.) wyraźnie odróżnia "funkcjonariuszy" wśród ogółu "pracowników", formułując w art. 42 ustawy stan faktyczny przestępstwa polegającego na złośliwym lub uporczywym, uchylaniu się przez przełożonego lub pracodawcę od obowiązku dbałości o dobro pracowników. Pojęcie zatem "pracownicy" - jest szersze od pojęcia "funkcjonariusze", obejmuje bowiem tych ostatnich a nie pokrywa się z nim.Z powyższego wynika, że kierowcy przedsiębiorstwa "Państwowa Komunikacja Samochodowa", wykonywujący tylko czynności prowadzenia pojazdów mechanicznych, są wprawdzie pracownikami przedsiębiorstwa, ale nie jego funkcjonariuszami i wobec tego nie mogą ponosić odpowiedzialności karnej przewidzianej dla urzędników.