VI KO 12/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: T. Rek (sprawozdawca), M. Bogusławski.Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa Z. oskarżonego z art. 201 § 2 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Kielcach Ośrodek w Radomiu do rozstrzygnięcia kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy przedmiotem przestępstwa z art. 201 § 2 k.k. może być osoba, na rzecz której prawomocnym wyrokiem została zasądzona renta stała jako odszkodowanie za doznane trwałe kalectwo - jeżeli po stronie tej osoby i po stronie zobowiązanego zachodzą warunki przewidziane w art. 201 k.k.?" rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne"Obowiązek łożenia na utrzymanie", o którym mowa w art. 201 k.k., dotyczy zarówno osoby najbliższej (§ 1) jak i "innej osoby" (§ 2), jeżeli obowiązek taki został stwierdzony prawomocnym lub podlegającym wykonaniu orzeczeniem sądu.Obowiązek łożenia na utrzymanie obejmuje pomoc materialną, mającą zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe osoby, która tej pomocy potrzebuje i jest do tego uprawniona.Renta stała zasądzona prawomocnym wyrokiem za spowodowane trwałe kalectwo (w niniejszej sprawie: za całkowitą utratę wzroku) stanowi świadczenie powtarzające się okresowo i przeznaczona jest na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych uprawnionego. Ze względu na to przeznaczenie renta stanowi w takim wypadku alimentowanie.A zatem zarówno obowiązek alimentacyjny wynikający z przepisów prawa rodzinnego, jak i obowiązek z tytułu odszkodowania za trwałe uszkodzenie ciała wynikający z przepisów kodeksu zobowiązań objęte są ochroną z art. 201 k.k., jeżeli dotyczą zabezpieczenia podstawowych potrzeb życiowych osoby, którą sprawca przez złośliwe uchylanie się od obowiązku łożenia na jej utrzymanie doprowadza do niedostatku.