III KRn 78/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława Z., osk. z art. 201 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Generalnego Prokuratora PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Powiatowego w Elblągu z dnia 28 czerwca 1955 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 2, 388 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej od prawomocnego wyroku Sądu Powiatowego w Elblągu z dnia 28 czerwca 1953 r. w sprawie z oskarżenia Stanisława Z. z art. 201 § 2 k.k. zarzuca wyrokowi obrazę:1)art. 62 § 2 i 63 k.k. przez zamieszczenie w nim warunku uzależniającego niewykonanie kary od regularnego płacenia przez skazanego bieżących rat alimentacyjnych,2)art. 330 k.p.k. w zw. z art. 62 § 2 k.k. przez nieoznaczenie w wyroku okresu czasu, w którym skazany ma wynagrodzić zrządzoną przestępstwem szkodę.Rewizja wnosi o uchylenie wyroku w części dotyczącej wymiaru kary i wymierzenie oskarżonemu za popełnione przestępstwo stosownej kary.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:1.Wyrokiem z dnia 28 czerwca 1955 r. Sąd Powiatowy w Elblągu uznał oskarżonego Stanisława Z. winnym złośliwego uchylania się w okresie czasu od 14 stycznia 1955 r. do 23 maja 1955 r. od płacenia renty alimentacyjnej, zasądzonej wyrokiem Sądu Powiatowego w Elblągu z dnia 14 stycznia 1955 r. Nr C 582/54 w kwocie po 150 zł miesięcznie na rzecz nieletniej Wiesławy B. i pozbawienia jej w ten sposób należnych jej na utrzymanie środków materialnych i na podstawie art. 201 § 2 k.k. skazał go za ten czyn na jeden rok więzienia. Na mocy art. 61 i 62 k.k. zawiesił skazanemu karę na okres lat 4 pod warunkiem regularnego płacenia na ręce Teresy B. zaległych i bieżących rat alimentacyjnych.Zamieszczając w wyroku warunek, uzależniający niewykonanie kary od regularnego płacenia przez skazanego bieżących rat alimentacyjnych, Sąd Powiatowy naruszył przepisy art. 62 § 2 k.k. i art. 63 § 1 k.k.Według postanowienia Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 26 kwietnia 1954 r. (Zb. Orz. S.N. z 1954 r. zesz. IV, poz. 62) "umieszczenie w wyroku skazującym na podstawie art. 201 § 2 k.k. klauzuli, że orzeczone w nim warunkowe zawieszenie wykonania kary będzie uchylone w razie niepłacenia przez oskarżonego w okresie zawieszenia bieżących rat alimentacyjnych - sprzeciwia się ustawie".Zgodnie z judykaturą Sądu Najwyższego pojęcie szkody zrządzonej przestępstwem z art. 201 § 1 k.k. (art. 62 § 2 k.k.) nie obejmuje przyszłych, a jedynie zaległe raty alimentacyjne.2.Ujęcie w wyrokach zobowiązania skazanego do wynagrodzenia szkody (art. 62 § 2 k.k.) w formie warunku, pod jakim Sąd zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności, nie jest właściwe. Z ujęcia takiego można by wnosić, że niespełnienie warunku pociąga za sobą automatycznie zarządzenie wykonania kary, podczas gdy według art. 62 § 2 k.k. Sąd zarządzenie wykonania zawieszonej kary "może" wydać, oczywiście po zbadaniu przyczyn niewywiązania się skazanego z nałożonego nań obowiązku wynagrodzenia szkody.Poza tym uchybieniem zaskarżony wyrok, stanowiąc warunek "regularnego" płacenia przez skazanego m. in. zaległych alimentów, nie zawiera wbrew wymogom art. 62 § 2 k.k. dokładnego oznaczenia czasu, w którym zapłata zaległych rat przez skazanego powinna nastąpić.Powyższe uchybienia wymagały uchylenia wyroku i orzeczenia jak w sentencji.