VI KO 12/64

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy w wypadku osądzenia sprawy za czyn ciągły, koniec czasokresu popełnienia tego czynu należy liczyć do daty określonej w treści przypisanego zarzutu w sentencji wyroku, czy też do daty prawomocnego wyroku w tej sprawie"uchwalił udzielić odpowiedzi jak w ustępie pierwszym uchwały połączonych Izb Karnej i Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 8. IV.1966 r. (VI KO 42/62).Uzasadnienie faktycznePytanie powstało na tle następującego stanu faktycznego:Wyrokiem Sądu Powiatowego w P. z dnia 29.V.1963 r., sygn. Kp 207/63, oskarżony został uznany za winnego czynu z art. 23 ustawy z 10.XII.1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), popełnionego w okresie od stycznia 1961 r. do 4.IV.1963 r. i skazany na karę jednego roku i sześciu miesięcy więzienia.Wyrokiem z dnia 28.I.1964 r. Sąd Wojewódzki w O. utrzymał w mocy wyrok Sądu Powiatowego w P. z dnia 29.V.1963 r.Wyrokiem Sądu Powiatowego w P. z dnia 21.I.1964 r., sygn. Kp. 748/63, tenże oskarżony został uznany za winnego czynu z art. 23 ustawy z 10.XII.1959 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 434), popełnionego w okresie od maja 1963 r. do 27.XI.1963 r., i za to skazany na karę dwóch lat więzienia.Jak z powyższego wynika oskarżony w okresie po wydaniu pierwszego z wyroków, a przed jego uprawomocnieniem się, popełnił nowy czyn, który został zakwalifikowany z art. 23 ustawy z 10.XII.1959 r. (Dz. U. Nr 63, poz. 434) i w tej sprawie Sąd Wojewódzki w O. postawił w trybie art. 390 § 1 k.p.k. powyższe pytanie.Na pytanie to odpowiedź zawarta jest w ustępie pierwszym uchwały połączonych Izb Karnej i Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 8.IV.1966 r. VI KO 42/62 (ZO OSNKiW z. 7, z 1966 r. poz. 69).W uzasadnieniu tejże uchwały Sąd Najwyższy stwierdził m.in.:"Prawomocne skazanie za przestępstwo ciągłe jest prawomocnym skazaniem za określone w wyroku czyny przestępne, ujęte jako przestępstwo ciągłe. Takie prawomocne skazanie nie obejmuje więc czynów nowo ujawnionych, które weszłyby w skład osądzonego przestępstwa ciągłego, gdyby zostały ujawnione wcześniej. Jest rzeczą oczywistą, iż tylko taki czyn może uchodzić za nowo ujawniony, który nie pokrywa się nawet częściowo z jednym z czynów, które weszły w skład już osądzonego przestępstwa ciągłego." Według tej uchwały zasada ta odnosi się również do sytuacji, gdy nowo ujawniony czyn nie znalazł się w określonych w prawomocnym wyroku granicach czasu popełnienia przestępstwa ciągłego.W świetle powołanej uchwały należy uznać, że koniec czasokresu popełnienia przestępstwa ciągłego należy liczyć do daty określonej w sentencji prawomocnego wyroku. Gdy sprawca popełnia nowy czyn, który mógłby wchodzić w skład osądzonego przestępstwa ciągłego, to czyn ten może być osądzony odrębnie, jeśli zachodzą ku temu warunki określone w punktach 8 i 9 uzasadnienia tejże uchwały połączonych Izb Sądu Najwyższego.