VI KO 39/63

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym w składzie powiększonym, po rozpoznaniu przedstawionej przez zwykły skład Sądu Najwyższego kwestii prawnej, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca pobicia, o którym mowa w art. 240 k.k. odpowiada z tego przepisu karnego, gdy osobą, która poniosła śmierć lub odniosła uszkodzenie ciała określone w art. 235 lub 236 k.k. jest nie ofiara pobicia, lecz inny sprawca tego pobicia",uchwalił jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 240 k.k. wprawdzie wprowadza dwa działania przestępne, które mogą się przejawiać bądź w udziale w bójce, bądź w udziale w pobiciu, lecz w obu tych stanach faktycznych nie przewiduje różnic w odniesieniu do stąd powstałych i przewidzianych w tym przepisie skutków.Przestępstwo powyższe mające charakter przestępstwa zbiorowego przedstawia duże niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego oraz porządku publicznego i z tego założenia wychodząc ustawa każe stosować sankcje wobec tych, którzy w takim niebezpiecznym zbiorowym działaniu biorą udział.Podstawą zatem odpowiedzialności za udział w bójce lub pobiciu jest z jednej strony podejrzenie, że każdy z uczestników mógł spowodować skutek przewidziany w art. 240 k.k., a z drugiej strony okoliczność, iż każdy z biorących udział w bójce lub pobiciu obracał się w sferze zabronionej, niebezpiecznej dla życia lub zdrowia innych osób.Odnośnie natomiast skutku przestępnego, jaki sprawca swoim działaniem wywołuje, to następuje on w takich przypadkach w sytuacji faktycznej, specjalnie wyodrębnionej przez ustawę jako szczególnie niebezpiecznej, właśnie jako jej wynik, co w ujęciu ustawy znalazło swój wyraz w słowie "stąd".Należy więc przyjąć, że ustawa w art. 240 k.k. użyła słowa "stąd" w takim samym znaczeniu w stosunku do "bójki" jak i w stosunku do "pobicia", tzn. jako do pojęć przedstawiających pewną całość, pewne zdarzenie, z którego wynikł skutek określony w art. 240 k.k., obojętnie w obydwu wypadkach dla jakiej osoby.Z powyższych założeń wychodząc należy przyjąć, że istota przestępstwa z art. 240 k.k. jest również i wówczas wypełniona, gdy skutki przewidziane w tym przepisie, które sprawca przewidywał lub powinien był przewidzieć, dotknęły nie ofiarę pobicia, lecz jednego z napastników.