VI KO 72/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: M. Bogusławski, E. Binkiewicz (sprawozdawca).Prokurator: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana F. oskarżonego z art. 132 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Katowicach w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy dyrektor kopalni węgla korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla urzędników w rozdziale XXI kodeksu karnego?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 9 dekretu z dnia 6 maja 1953 r. o prawie górniczym (tekst jednolity: Dz. U. z 1961 r. Nr 23, poz. 113) przedsiębiorstwem górniczym jest przedsiębiorstwo lub inna instytucja, która poszukuje kopaliny lub wydobywa je.Jeśli poszczególny zakład górniczy - jak w niniejszej sprawie - stanowi przedsiębiorstwo państwowe, zachodzi sytuacja identyczna jak w wypadku rozstrzygniętym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10 września 1959 r. (VI KO 76/59) w stosunku do kierownika państwowego gospodarstwa rolnego. Stosownie do art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. Nr 49, poz. 439) przedsiębiorstwo tworzy się w drodze zarządzenia właściwego ministra. Art. 14 tegoż dekretu stanowi, iż kierownictwo przedsiębiorstwa państwowego należy do dyrektora tego przedsiębiorstwa oraz że stosunek służbowy dyrektora zawiązuje się przez akt powołania przez właściwego ministra bądź przez właściwą radę narodową za zgodą ministra.Działając na podstawie art. 1 cyt. dekretu Minister Górnictwa tworzy przedsiębiorstwo państwowe - kopalnie o określonej nazwie. Dyrektor takiej kopalni sprawuje więc funkcje na podstawie stosunku służbowego w organach administracji państwowej (w szczególności art. 3 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej - Dz. U. z 1949 r. Nr 11, poz. 72 oraz art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych - Dz. U. Nr 5, poz. 16). Dopuszczenie się więc w stosunku do takiego dyrektora czynów przewidzianych w rozdziale XXI k.k., dokonanych podczas lub z powodu pełnienia przez niego obowiązków służbowych, podlega karze w myśl odpowiedniego przepisu tego rozdziału.