VI KO 79/59

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki zagadnienia prawnego:"1. Czy podlega ukaraniu z art. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. (Dz. U. Nr 12, poz. 61) osoba dokonująca zabiegu przerwania ciąży, która jest wprawdzie lekarzem, jednakże nie odpowiada wymogom, o których mowa w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 1956 r. (Dz. U. Nr 13, poz. 68), wydanym na podstawie art. 2 ustęp 2 wyżej cytowanej ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r.:2. Czy podlega ukaraniu lekarz dokonujący zabiegu przerwania ciąży kobiecie, nie posiadającej orzeczenia innego lekarza o dopuszczalności takiego zabiegu, przewidzianego w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 1956 r. (Dz. U. Nr 13, poz. 68), choć obiektywnie trudne warunki życiowe u kobiety ciężarnej zachodzą" -uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUstawa z 27 kwietnia 1956 r. o warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. Nr 12, poz. 61) jest ustawą kompleksową, zawierającą dyspozycje natury administracyjnej i karnej. Art. 1 i 2 tejże ustawy zawierają dyspozycje administracyjne o charakterze merytorycznym (art. 1) i porządkowym (art. 2). Wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 4 ustawy z 27 kwietnia 1956 r., było zawarowanie sankcją karną dyspozycji merytoryczno-administracyjnych, wyrażonych w art. 1, nie zaś dyspozycji porządkowo-administracyjnych, wyrażonych w art. 2. Naruszenie tych ostatnich może powodować różne skutki natury prawnej lub dyscyplinarnej, lecz nie ma wpływu na byt przestępstwa z art. 4 ustawy o warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. W świetle tego przepisu zabieg przerwania ciąży, dokonany przez lekarza za zgodą kobiety ciężarnej, z zachowaniem warunków wyrażonych w art. 1, nie stanowi przestępstwa z art. 4 ustawy z 27 kwietnia 1956 r.