VI KO 80/59

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym,. po rozpoznaniu wniosku Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze - Ośrodek w Gorzowie, o rozstrzygnięcie kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r. o zmianie ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (Dz. U. Nr 77, poz. 396), do niezakończonych prawomocnie spraw o występek z art. 11 wym. ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. w brzmieniu pierwotnym, ma zastosowanie przepis art. 2 pkt 2 wspomnianej ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r." - uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArt. 11 ustawy z dnia 15 grudnia 1951 r. o orzecznictwie karno-administracyjnym (Dz. U. Nr 66, poz. 454) został skreślony przez przepis art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r. o zmianie tamtej ustawy (Dz. U. Nr 77, poz. 396). Od czasu wejścia w życie wymienionej ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r. nie wymierza się kary pracy poprawczej (art. 1 pkt 8 tej ustawy, określający nowe brzmienie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 1951 r.). Obecnie uchylanie się od odbycia wcześniej orzeczonej kary pracy poprawczej nie stanowi przestępstwa. Co do spraw toczących się o występek określony dawniej w art. 11 ustawy z 15 grudnia 1951 r. - podlegają one w tych warunkach umorzeniu (art. 2 § 1 k.k.).Nie oznacza to, iż osoba skazana na karę pracy poprawczej ma być zupełnie wolna od kary za dane wykroczenie. Według art. 2 pkt 3 przyt. ustawy z 2 grudnia 1958 r., orzeczoną a niewykonaną karę pracy poprawczej przewodniczący kolegium przy prezydium rady narodowej zamienia na karę grzywny, przyjmując jeden dzień pracy poprawczej za 30 zł. grzywny, zaś karę grzywny wykonuje się na dotychczasowych zasadach. Art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r., stanowiący o wymiarze kary grzywny, jeżeli przepis prawa przewiduje tylko karę aresztu, dotyczy nieukończonych spraw o wykroczenia. Świadczy o tym w szczególności pierwsza część wym. art. 2, gdzie mowa o postępowaniu w sprawach "toczących się według przepisów" ustawy o postępowaniu karno-administracyjnym. Sprawy o występek przewidziany w art. 11 ustawy z 15 grudnia 1951 r. toczyły się według zwykłego trybu umieszczonego w kodeksie postępowania karnego i w zakresie prawa karnego materialnego miały w nich zastosowanie wszelkie normy części ogólnej kodeksu karnego, a więc oczywiście i art. 2 § 1 k.k., mający w niniejszym przypadku zastosowanie.