VI KRN 49/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Bratoszewski (sprawozdawca). Sędziowie: C. Gajewski, F. Kozłowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 1978 r. sprawcy Jana B., oskarżonego z art. 9 pkt 1 dekretu z dnia 29 października 1952 r. o gospodarowaniu artykułami obrotu towarowego i zaopatrzenia (Dz. U. Nr 44, poz. 301 z późn. zm.), z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 1977 r.oddalił rewizję nadzwyczajną (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w Wołowie wyrokiem z dnia 14 września 1977 r. uznał Jana B. za winnego tego, że w czasie od 1975 r. do września 1976 r. na terenie gminy W. i N., wbrew obowiązującym przepisom o gospodarowaniu zwierzętami rzeźnymi, nie mając uprawnień nabył kilkanaście owiec, przy czym część z nich wprowadził do dalszego obrotu, częściowo zaś dokonywał uboju, a uzyskane mięso i skóry zużył na własne potrzeby albo odprzedał innym osobom, i za to na podstawie art. 9 pkt 1 dekretu z dnia 29 października 1952 r. o gospodarowaniu artykułami obrotu towarowego i zaopatrzenia (Dz. U. Nr 44, poz. 301 z późn. zm.) w związku z zarządzeniem nr 78 Ministra Skupu z dnia 30 maja 1955 r. skazał go na 1 rok pozbawienia wolności, darowując tę karę na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 dekretu z dnia 19 lipca 1977 r. o amnestii (Dz. U. Nr 24, poz. 102), oraz na 10.000 zł grzywny.Wyrok ten zaskarżył rewizją obrońca oskarżonego.Sąd Wojewódzki we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 grudnia 1977 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 9 pkt 1 powołanego dekretu z dnia 29 października 1952 r. w związku § 3 pkt 3 zarządzenia Ministra Skupu z dnia 30 sierpnia 1955 r. w sprawie obrotu zwierzętami rzeźnymi (Mon. Pol. Nr 78, poz. 946) obniżył wymierzoną oskarżonemu Janowi B. karę grzywny do 5.000 zł, a w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy.Od wyroku Sądu Wojewódzkiego - przed upływem 6 miesięcy - Minister Sprawiedliwości wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonego, zarzucając rażącą niewspółmierność wymierzonej mu kary i domagając się zmiany tego wyroku przez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Wołowie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna nie może być uznana za zasadną. Rozważając argumenty rewizji nadzwyczajnej przedstawione dla uzasadnienia poglądu o rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu, należy stwierdzić, że rewizja ta byłaby w pełni zasadna, gdyby kara grzywny była bądź to w ogóle jedyną karą wymierzoną oskarżonemu, bądź też karą wymierzoną obok kary pozbawienia wolności, ale orzeczoną z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W takim bowiem wypadku przeniesienie ciężaru dolegliwości realnie odczuwanej przez oskarżonego byłoby zależne od jednoczesnego swobodnego uznania sądu co do niecelowości skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności.W sprawie niniejszej sytuacja taka nie zachodzi.Oskarżonemu bowiem wymierzono oprócz kary grzywny także karę bezwzględnego pozbawienia wolności, która nie podlega wykonaniu z mocy samej ustawy, a to ze względu na obowiązek sądu zastosowania generalnego aktu łaski, jakim jest amnestia.Okoliczność, że kara pozbawienia wolności została na podstawie dekretu o amnestii darowana, nie może oznaczać jednoczesnego obowiązku przeniesienia ciężaru realnie odczuwanej przez sprawcę dolegliwości na orzeczoną obok tej kary karę grzywny, gdyż prowadziłoby to do obejścia dobrodziejstwa amnestii. Poza tym współmierność kary do stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oceniać należy nie na podstawie jednej tylko kary, ale na podstawie wszystkich kar wymierzonych sprawcy za dany czyn, i to także wtedy, gdy kara pozbawienia wolności uległa darowaniu na podstawie przepisów o amnestii, zwłaszcza że darowanie to może być w pewnych warunkach uchylone.Traktując w powyższy sposób sumę kar wymierzonych oskarżonemu, nie można uznać, by kary te nawet po złagodzeniu kary grzywny przez Sąd Wojewódzki do 5.000 zł przedstawiały się jako rażąco łagodne.Z nie kwestionowanych ustaleń obu sądów wynika, że oskarżony w okresie od 1975 r. do września 1976 r. zakupił kilkanaście owiec, a tzw. nielegalny ubój dokonany przez oskarżonego dotyczył kilku owiec, z których mięso i skóry zużył głównie na własne potrzeby.Mając na względzie okres popełnienia przestępstwa oraz to, że oskarżony ma na utrzymaniu liczną, 8-osobową rodzinę w tym czworo dzieci, i że jego zarobki wynoszą 3.500 zł miesięcznie, nie można uznać, by obie kary mu wymierzone były niewspółmierne, i to w stopniu rażącym (art. 387 pkt 4 k.p.k.)., i by zachodziła potrzeba ich korekty wskutek wniesienia rewizji nadzwyczajnej (...).