VI KZP 11/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: Z. Kubec (sprawozdawca), T. Majewski (współsprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza M., oskarżonego z art. 1 § 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Lublinie postanowieniem z dnia 26 stycznia 1965 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"1)Czy w razie uwzględnienia rewizji prokuratora dotyczącej jedynie odsetek od zasądzonego w trybie art. 3311 § 1 k.p.k. odszkodowania należy pobierać opłaty sądowe z art. 3311 § 6 k.p.k. i w jakiej wysokości?2)Czy przepisy art. 15, 17 i 18 dekretu o opłatach sądowych w sprawach karnych mają zastosowanie, gdy rewizja dotyczy tylko odszkodowania z art. 3311 k.p.k. lub kar dodatkowych (np. art. 44 k.k., art. 31 ustawy o zwalczaniu alkoholizmu, art. 5 § 4 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej, art. 2 ustawy z dnia 21 stycznia 1958 r. o wzmożeniu ochrony mienia społecznego przed szkodami wynikającymi z przestępstwa), a w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej - co będzie podstawą do obliczenia należnej opłaty sądowej za instancję rewizyjną?"po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury, uchwalił jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneI. Zgodnie z wpisaną do księgi zasad prawnych uchwałą Sądu Najwyższego podjętą przez skład siedmiu sędziów w dniu 23 stycznia 1964 r. VI KO 14/63 (OSNKW zesz. 5/1964 r., poz. 69) sąd, zasądzając opłaty sądowe w myśl art. 3311 § 6 k.p.k., stosuje odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego z uwzględnieniem ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r. zawierającej przepisy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 23 lutego 1961 r. Nr 10, poz. 57 z późniejszymi zmianami: Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159 i z 1962 r. Nr 10, poz. 46).Zgodnie z powyższą uchwałą zasądzenie opłat sądowych następuje z urzędu.Z przepisów wspomnianej ustawy wynika, że pobiera się następujące opłaty sądowe: 1) wpis i 2) opłatę kancelaryjną (art. 24). Wpis jest stosunkowy i stały (art. 26), a wysokość wpisu stosunkowego zależna jest od wartości przedmiotu sprawy (art. 27).W niniejszej sprawie prokurator założył rewizję od wyroku I instancji, zarzucając obrazę art. 3311 § 6 k.p.k. przez zasądzenie ustawowych odsetek od zagarniętej i zasądzonej kwoty od daty doręczenia aktu oskarżenia zamiast od daty wyrządzenia szkody w mieniu społecznym.Z wymienionej zasady prawnej z dnia 23 stycznia 1964 r. wynika, że nawet "w wypadku, gdy oskarżony po wydaniu wyroku przez sąd I instancji zapłacił odszkodowanie w całości, lecz bez ustawowych odsetek, sąd rewizyjny może zasądzić odsetki, jeżeli od tej części wyroku założono rewizję na niekorzyść oskarżonego".Podstawą obliczenia wpisu stosunkowego od środków odwoławczych jest wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 31 cytowanej ustawy z dnia 30 grudnia 1950 r.).W niniejszej sprawie wartością przedmiotu zaskarżenia są zaskarżone przez prokuratora odsetki.Art. 40 pkt 5 cytowanej ustawy stanowi o pobieraniu całego wpisu stosunkowego od rewizji, a więc od wysokości odsetek zasądzonych od oskarżonego w wyniku rewizji prokuratora.Stan prawny w omawianym zakresie nie uległ zmianie po wejściu w życie kodeksu postępowania cywilnego z 1964 r. (art. VII pkt 5 przepisów wprowadzających k.p.c. - Dz. U. Nr 43, poz. 296).II. Przepisy art. 22 § 1 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych oraz cytowana uchwała składu 7 sędziów z dnia 23 stycznia 1964 r. VI KO 14/63, stanowiąca o zasądzaniu opłat w sprawach dotyczących odszkodowania z art. 3311 k.p.k., zobowiązują sąd do stosowania przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Przepisy te zezwalają sądowi, jak już wyjaśniono w odpowiedzi na pytanie pierwsze, na pobieranie w II instancji wpisu stosunkowego od wartości przedmiotu zaskarżenia.Natomiast kwestia dotycząca zasądzenia w instancji rewizyjnej opłat związanych z orzeczeniem kar dodatkowych nie wymaga udzielenia odpowiedzi, ponieważ nie wynikła ona przy rozpoznawaniu rewizji przez Sąd Wojewódzki w Lublinie (art. 390 § 1 k.p.k.).