VI KZP 13/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: K. Wagner, J. Zembaty (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego C. i Stefana C., oskarżonych z art. 237 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi postanowieniem z dnia 6 lutego 1967 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w myśl ścisłego brzmienia art. 19 pkt 2 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych (Dz. U. Nr 19, poz. 73 z późniejszymi zmianami) opłatę sądową za instancję rewizyjną od oskarżycieli prywatnych należy pobierać tylko w razie oddalenia założonego przez nich środka odwoławczego od wyroku skazującego oskarżonych, czy też należy powyższy przepis, przy zastosowaniu interpretacji rozszerzającej, rozumieć w ten sposób, iż opłata sądowa za drugą instancję powinna być pobrana również od takich "przegrywających rewizję" oskarżycieli prywatnych, którzy zaskarżyli wyrok umarzający postępowanie w trybie art. 9 § 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o sprawach z oskarżenia prywatnego (Dz. U. Nr 54, poz. 308) względnie uwalniający oskarżonych od kary w myśl art. 239 § 2 k.k. i art. 256 § 2 k.k."po wysłuchaniu wniosku prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArtykuł 19 ust. 2 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych (Dz. U. Nr 19, poz. 73 z późniejszymi zmianami) nakazuje pobranie od oskarżyciela prywatnego opłaty sądowej za instancję odwoławczą tylko w razie oddalenia założonego przez niego środka odwoławczego od wyroku skazującego. Z przepisów art. 8-11 tego dekretu wynika, że w jego rozumieniu wyrokiem skazującym jest wyrok, w którym oskarżonemu wymierzono karę. Wyrokiem takim nie jest oczywiście ani wyrok umarzający postępowanie karne z powodu znikomego społecznego niebezpieczeństwa czynu (w szczególności na podstawie art. 9 § 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r.), ani też wyrok uwalniający oskarżonego od kary (w szczególności z mocy art. 239 § 2 lub 256 § 2 k.k.). Wspomniane wyroki nie oznaczają wprawdzie uniewinnienia, ale też nie są traktowane w wymienionym dekrecie jako równoznaczne w zakresie obowiązku ponoszenia opłaty sądowej z wyrokiem skazującym. Przeciwna wykładnia nakładałaby na obywatela obowiązek fiskalny w ustawie nie przewidziany.