VI KZP 23/65

UchwałaIzba Karna1965-06-08

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w razie ograniczenia przez oskarżonych na rozprawie rewizji do granic powództwa cywilnego należy – w razie utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy – zasądzić od oskarżonych także opłatę sądową za II instancję?
Ratio decidendi
W myśl art. 15 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych, opłata podwójna za instancję odwoławczą jest wymierzana w przypadku nieuwzględnienia rewizji założonej na korzyść skazanego. Przepis ten dotyczy jednak tylko rewizji w części dotyczącej skazania z jednoczesnym wymierzeniem kary, a nie zasądzonego powództwa cywilnego. Jeżeli rewizja na korzyść oskarżonego dotyczy wyłącznie powództwa cywilnego, opłaty za instancję odwoławczą się nie wymierza, nawet jeśli pierwotnie kwestionowała ona winę i karę, a następnie została cofnięta w tej części.
Stan faktyczny
Sąd Wojewódzki w Rzeszowie przedstawił Sądowi Najwyższemu kwestię prawną dotyczącą obowiązku zasądzenia opłaty sądowej za II instancję od oskarżonych, gdy rewizja została ograniczona do granic powództwa cywilnego. Oskarżeni byli oskarżeni z art. 237 § 1 i 239 § 1 k.k. Początkowo rewizja kwestionowała winę i karę, ale na rozprawie została cofnięta w tej części, ograniczając się do powództwa cywilnego.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchwalił udzielić odpowiedzi na przedstawioną kwestię prawną.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski.Sędziowie: K. Dobesz (sprawozdawca), Z. Kubec (współsprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Andrzeja B. i Emilii B., oskarżonych z art. 237 § 1 i 239 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionej na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie postanowieniem z dnia 10 marca 1965 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy w razie ograniczenia przez oskarżonych na rozprawie rewizji do granic powództwa cywilnego należy - w razie utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy - zasądzić od oskarżonych także opłatę sądową za II instancję?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 15 dekretu z dnia 23 stycznia 1947 r. o opłatach sądowych w sprawach karnych (Dz. U. Nr 19, poz. 73 z późniejszymi zmianami) - w razie nieuwzględnienia rewizji założonej na korzyść skazanego sąd wymierza za instancję odwoławczą opłatę podwójną w stosunku do należnej za I instancję.W przepisie tym nie chodzi o nieuwzględnienie każdej rewizji założonej na korzyść oskarżonego, lecz tylko rewizji na korzyść założonej w części, która dotyczy skazania z jednoczesnym wymierzeniem kary (por. art. 8, według którego wyrok skazujący pociąga za sobą obowiązek uiszczenia przez skazanego opłaty sądowej w zależności od wysokości wymierzonej kary). Wynika to także z przepisów art. 14, 17 i 18, odnoszących się - podobnie jak i art. 15 - do wymierzenia opłat za instancję rewizyjną. W świetle więc wymienionych przepisów przyjąć należy, że w art. 15 mowa jest o nieuwzględnieniu rewizji założonej na korzyść oskarżonego, ale tylko w części skazującej w rozumieniu art. 8.Jeżeli zatem rewizja na korzyść oskarżonego dotyczy tylko zasądzonego powództwa cywilnego, a więc nie skazania, to opłaty za instancję odwoławczą się nie wymierza. Okoliczność, że początkowo rewizja ta kwestionowała nadto winę i karę i w tej części została na rozprawie rewizyjnej cofnięta, nie ma znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 237 § 1art. 390 § 1 KPKart. 15art. 8art. 14§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026.