VI KZP 15/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: K. Czajkowski (sprawozdawca), J. Pustelnik (współsprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Furmankiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Pawła B. i in., oskarżonych z art. 2 § 2 lit. b ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przekazanej przez Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 14 marca 1966 r. w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy przewidziany w art. 337 k.p.k. wniosek o doręczenie uzasadnienia wyroku na piśmie, sporządzony osobiście przez oskarżonego, może być mimo niewniesienia w terminie z art. 211 k.p.k. rewizji w każdym wypadku traktowany - ze wzglądu na przepis art. 373 § 2 k.p.k. - jako wystarczająco wyrażający wolę zaskarżenia wyroku przez oskarżonego, czy też w razie braku wyraźnego powołania się w treści tego wniosku na chęć zaskarżenia wyroku należy żądać (choćby po terminie przewidzianym w art. 211 k.p.k.) dodatkowego, wyraźnego oświadczenia woli ze strony oskarżonego lub też stwierdzać brak rewizji z jego strony?"po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy w powiększonym składzie wyjaśnił w uchwale VI KO 21/62 ("Nowe Prawo" z 1962 r., z. 12), że umieszczenie przepisu art. 337 k.p.k. w rozdziale "Wyrokowania" świadczy o uznawaniu wspomnianego w nim wniosku nie za konieczną czynność mającą poprzedzać założenie rewizji, lecz za prawo strony, mogącej mieć inny interes w dysponowaniu uzasadnieniem wyroku, sprecyzowanym na piśmie.Wniosku zatem sporządzonego przez oskarżonego, w którym żąda on jedynie sporządzenia i doręczenia mu na piśmie uzasadnienia wyroku, nie można uważać za rewizję. Oskarżony nie ma obowiązku ujawnienia we wniosku, w jakim celu z nim występuje, może jednak zasygnalizować związek swego wystąpienia z rewizją. Jeśli jednak nie wskaże w tym wniosku - w sposób choćby najbardziej ogólnikowy - woli zaskarżenia wyroku, to oznacza to, że nie jest jeszcze zorientowany dostatecznie, czy wyrok obraża jego prawa jako strony (art. 373 § 3 k.p.k.), i że wypowie się w tej materii dopiero po doręczeniu mu odpisu wyroku z uzasadnieniem. Takiego więc stanowiska oskarżonego nie można utożsamiać z powzięciem przez oskarżonego woli zaskarżenia wyroku już w chwili występowania z wnioskiem, jak również nie można takiego wniosku uważać za rewizję. Pogląd ten uzasadnia także norma art. 335 § 2 k.p.k., w myśl której przewodniczący poucza strony o prawie żądania uzasadnienia wyroku na piśmie oraz wskazuje termin i tryb odwołania się od wyroku.Konieczność wyrażenia - choćby w sposób najbardziej ogólnikowy - wspomnianej wyżej woli zaskarżenia wyroku wynika z treści przepisu art. 373 § 2 k.p.k. zwalniającego oskarżonego jedynie od podania, na czym polega zarzucona obraza lub uchybienie, i od wskazania tych części wyroku, o których uchylenie lub zmianę strona wnosi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 1953 r. II KZ 43/53 - OSN 1953 r. zesz. 4, poz. 68).W świetle więc przytoczonych wyżej uwag, o tym czy wniosek oskarżonego przewidziany w art. 337 k.p.k. stanowi już zaskarżenie wyroku, rozstrzyga sąd wyłącznie na podstawie treści konkretnego wniosku.Żądanie przez sąd uzupełnienia wspomnianego wniosku prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego przedłużenia terminu zawitego określonego w art. 211 k.p.k.