VI KZP 24/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: T. Gdowski (sprawozdawca), Z. Nyczaj (współsprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa S., oskarżonego z art. 66 § 1 u.k.s., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy postanowieniem z dnia 4 grudnia 1967 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy pominięcie słów "na stałe" obok zwrotu "wracających do kraju" w przepisie § 19 zarządzenia Ministra Handlu Zagranicznego z dnia 11 kwietnia 1959 r. (Mon. Pol. Nr 41, poz. 190) oznacza rezygnację z powyższego warunku przy stosowaniu zwolnień celnych wobec wymienionych w tym przepisie osób?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, przedstawiciela Urzędu Celnego oraz obrońców oskarżonego Zbigniewa S., na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZarządzenie Ministra Handlu Zagranicznego z dnia 11 kwietnia 1959 r. w sprawie zwolnień od należności celnych przedmiotów i towarów przywożonych z zagranicy lub wywożonych za granicę w obrocie pozaplanowym (Mon. Pol. Nr 41, poz. 190 z późniejszymi zmianami) wymienia w § 17-21 różne kategorie osób, którym te zwolnienia przysługują. Wszystkie powołane przepisy zawarte są w części IV zarządzenia zatytułowanej: "Mienie osób przesiedlających się". Wspólnym zatem warunkiem zwolnienia od cła przywozowego dla osób, o których mowa w przepisach § 17-21, jest przesiedlenie się do kraju, tj. powrót na stałe. Warunek ten powtarzany jest w każdym z tych przepisów bądź wprost w słowach "przesiedlający się", bądź w słowach "wracający do kraju". Zarządzenie w stosunku do osób wymienionych w § 19 (delegowani za granicę) wprowadza jedynie dodatkowy warunek, a mianowicie, że powrót ten ma nastąpić po co najmniej 6-miesięcznym pobycie za granicą. Okoliczność zatem, że w przepisie tym po zwrocie "wracających do kraju" nie użyto słów "na stałe", nie może oznaczać rezygnacji z warunku powrotu na stałe w stosunku do osób w nim wymienionych.Podkreślić należy, że osoba delegowana za granicę, która przed zakończeniem delegacji zostaje wezwana do kraju w określonym celu i następnie kontynuuje swą delegację za granicą, przyjeżdżając na wspomniane wezwanie, ani nie "przesiedla się", ani nie "wraca do kraju" w rozumieniu zarządzenia z dnia 11 kwietnia 1959 r., choćby ten przyjazd nastąpił po 6-miesiącznym pobycie za granicą.W ramach pytania prawnego nie ma miejsca na zajęcie się kwestią poruszoną w ostatnim fragmencie uzasadnienia pytania prawnego, a dotyczącą znaczenia dla kwalifikacji prawnej i oceny stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonego faktu, iż przedwcześnie zmierzał on do skorzystania ze zwolnienia celnego.