VI KZP 4/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski (sprawozdawca). Sędziowie: H. Kwaśny, C. Łukaszewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Hanny P. i Ireneusza K., oskarżonych z art. 100 § 2, art. 94 § 3 i art. 97 § 4 u.k.s., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Płocku postanowieniem z dnia 1 lutego 1985 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy art. 7 ust. 2 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192) mają zastosowanie także do wykroczeń zagrożonych wyłącznie karą pieniężną (wykroczenia skarbowe)?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW prawie karnym rozróżnia się przestępstwo (art. 1 k.k.) od przestępstwa skarbowego (art. 1 u.k.s.) oraz wykroczenie (art. 1 k.w.) od wykroczenia skarbowego (art. 35 u.k.s.).Jest już tradycją ustaw o amnestii, że jeżeli mają nimi być objęte również przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, to w tych ustawach wyraźnie się tak stanowi.W odnoszącym się do przestępstw art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 lipca 1984 r. o amnestii (Dz. U. Nr 36, poz. 192) stanowi się wyraźnie, że dotyczy on zarówno przestępstw, jak i przestępstw skarbowych ("w sprawach o przestępstwa, w tym skarbowe (...)"). Natomiast w odnoszącym się do wykroczeń art. 7 powołanej ustawy o amnestii takiej regulacji nie ma, gdyż w tym przepisie wymienia się tylko wykroczenia, a nie wymienia się wykroczeń skarbowych. Tak więc sam tekst powołanej ustawy o amnestii wskazuje, że jej art. 7, odsyłający do odpowiedniego stosowania art. 2, nie ma zastosowania do wykroczeń skarbowych.