VI KZP 42/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman (sprawozdawca). Sędziowie: R. Bodecki, C. Kraska.Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Minarczuk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana K., oskarżonego o czyn określony w art. 94 § 1 u.k.s., po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki w Płocku na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. - postanowieniem z dnia 15 września 1987 r. - pytania prawnego:"Jak traktować sytuację procesową (w aspekcie art. 388 k.p.k. pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 11 pkt 4 k.p.k. czy też w aspekcie art. 389 pkt 2 k.p.k.), gdy wszczęcie postępowania sądowego w sprawie karnej skarbowej nastąpiło na skutek żądania oskarżonego skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, złożonego od orzeczenia urzędu skarbowego, które w sprawie potraktowano jako zastępujące akt oskarżenia, jeżeli w części postępowania sądowego wziął udział prokurator, przy czym prokurator nie sporządził, ani nie akcpetował aktu oskarżenia po przeprowadzeniu postępowania skarbowego - art. 187 § 1 u.k.s.?"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktycznePrzedstawione wyżej pytanie nie ma charakteru zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy. Odpowiedź na nie zawarta jest w przepisach ustawy karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103§. Artykuł 257 u.k.s. bowiem stanowi, że "jeżeli w sprawie należącej do właściwości sądu rozstrzygnięcie wydał finansowy organ orzekający, sąd może uchylić to rozstrzygnięcie postanowieniem", przy czym sformułowanie to rozumieć należy jako obowiązek sądu, a fakultatywność dotyczy wyłącznie formy orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1983 r. - V KRN 14/83, OSNKW 1983, z. 10-11, poz. 93).Sprawa będąca przedmiotem pytania prawnego - w myśl art. 255 § 1 pkt 3 u.k.s., określającego właściwość sądów w sprawach objętych przepisami ustawy karnej skarbowej - zawisła w sądzie, a ustalone przez sąd okoliczności odpowiadają sytuacji objętej art. 257 tej ustawy. W sytuacji określonej w wymienionym przepisie sąd obowiązany jest do uchylenia wadliwego rozstrzygnięcia finansowego organu orzekającego (postanowieniem lub wyrokiem) i przekazania sprawy prokuratorowi do postępowania przygotowawczego. Zgodnie bowiem z treścią art. 176 § 1 u.k.s. - prokurator sprawuje nadzór nad dochodzeniem w sprawach należących do właściwości sądów i do niego należy zatwierdzenie i wnoszenie aktów oskarżenia (art. 187 § 1 u.k.s.), jak też zatwierdzenie innych decyzji merytorycznych kończących postępowanie przygotowawcze.Należy dodać, że ustawa karna skarbowa w części II zawiera własne przepisy procesowe mające charakter lex specialis w stosunku do przepisów zawartych w kodeksie postępowania karnego, co znaczy, że przepisy kodeksu postępowania karnego o tyle mają zastosowanie do postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe, o ile odpowiednie przepisy ustawy karnej skarbowej wyraźnie tak stanowią. W odniesieniu do postępowania przed sądem określa tę zasadę art. 254 u.k.s.Ze względu na to, że konkretna sytuacja objęta pytaniem prawnym uregulowana została w sposób wyraźny właściwym przepisem ustawy karnej skarbowej, nie zachodzi sytuacja określona w art. 390 § 1 k.p.k.