VI KZP 51/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman. Sędziowie: S. Pawela, W. Sutkowski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka B. i innych, oskarżonych z art. 46 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154), po rozpatrzeniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Kaliszu postanowieniem z dnia 16 listopada 1982 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy zorganizowanie 3-minutowej przerwy w pracy dla uczczenia chwilą ciszy rocznicy wydarzeń grudniowych z 1970 r. wyczerpuje dyspozycje art. 46 ust. 2 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154)?"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneJak wynika z postanowienia Sądu Wojewódzkiego, a zwłaszcza ze sformułowania przedstawionego zagadnienia prawnego, w istocie chodzi w tej sprawie nie o zasadniczą wykładnię ustawy, lecz o odpowiedź na pytanie, czy ustalone zachowanie oskarżonych wyczerpuje znamiona określone w art. 46 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154). O tym zaś, czy konkretne zachowanie się oskarżonego stanowi przestępstwo, rozstrzyga wyłącznie sąd orzekający.Artykuł 390 § 1 k.p.k. wyraźnie stanowi, że jeżeli przy rozpoznaniu środka odwoławczego wyłoni się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy, Sąd Wojewódzki może przekazać to zagadnienie do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu. Chodzi więc o wykładnię przepisów ustawy, a nie o rozstrzygnięcie, czy konkretne działanie oskarżonego stanowi przestępstwo.Odpowiedź na przedstawione pytanie sprowadzałoby się do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z przedstawionym pytaniem zauważyć należy, że nawet kilkuminutowa przerwa w pracy może być uznana za strajk lub akcję protestacyjną, w zależności od tego, jaki cel chcieli strajkujący lub protestujący osiągnąć. Wymaga zatem ustalenia, czy w takim działaniu wyrażał się protest i przeciwko czemu i komu był skierowany i jaki cel miał być osiągnięty, ewentualnie czy takie działanie miało na celu wymuszenie określonych żądań.Ustalenie i ocena tych okoliczności powinna być jednak samodzielnie rozstrzygnięta przez sąd orzekający.Z tych względów postanowiono jak wyżej.