VI KZP 52/67

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki kwestii prawnej, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy przepis art. 2 § 1 k.k. ma zastosowanie w przypadku rozpoznawania sprawy o sprzedawanie napojów alkoholowych (art. 25 § 1 ustawy z dnia 10.XII.1959 r., Dz. U. Nr 69, poz. 434), jeżeli zakaz ich sprzedaży oparty był na uchwale właściwej rady narodowej, podjętej w oparciu o przepis art. 7 ustawy z 10.XII.1959 r. - Dz. U. Nr 69, poz. 434, gdy zakaz ten utracił moc w chwili wyrokowania wskutek jego uchylenia przez tę radę narodową, która go ustanowiła"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 25 § 1 ustawy z 10.XII.1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu, w części dotyczącej sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych "kiedy to jest zabronione", obejmuje między innymi wypadki zakazu sprzedaży lub podawania napojów alkoholowych w określone dni, wprowadzonego przez radę narodową - na zasadzie art. 7 tejże ustawy - na obszarze swojej właściwości. W tym zakresie art. 25 § 1 ustawy z 10.XII.1959 r. wykazuje cechy ustawy blankietowej, wymagającej uzupełniającej normy, którą uprawniony organ wydaje stosownie do aktualnych potrzeb, w miarę okoliczności faktycznych. Bez takiej dopełniającej treści ustawa blankietowa ma jedynie charakter ustawowej zapowiedzi przyszłych unormowań prawnych, których naruszenie sprowadza dla sprawcy określone skutki natury karnej.O bycie przestępstwa określonego w art. 25 § 1 ustawy z dnia 10.XII.1959 r. w związku z art. 7 tej ustawy rozstrzyga więc treść obowiązującej w czasie popełnienia czynu uchwały rady narodowej.Wprawdzie według ogólnej zasady wyrażonej w art. 2 § 1 k.k. przepis obowiązujący w chwili czynu nie może mieć doń zastosowania, jeżeli w chwili wyrokowania czyn ten nie stanowi już przestępstwa, to jednak w odniesieniu do normy art. 25 § 1 w związku z art. 7 ustawy z dnia 10.XII.1959 r. winien mieć w zasadzie zastosowanie przepis art. 2 § 3 k.k. Według tego przepisu sąd stosuje ustawę wydaną z powodu wyjątkowych stosunków faktycznych nawet wtedy, gdy utraciła ona moc z powodu zmiany tych stosunków. Na uznanie normy art. 25 § 1 ustawy z 10.XII.1959 r. w jej związku z art. 7 tej ustawy za epizodyczną ustawę, o której mowa w art. 2 § 3 k.k., pozwala fakt, że ustawy blankietowe zwykle związane są z wyjątkowymi stosunkami faktycznymi, a powodem wydawania przez rady narodowe - uchylanych potem przez nie - zakazów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na danym terenie w określone dni są zazwyczaj wyjątkowe i przejściowe okoliczności.Gdyby jednak z treści uchwały rady narodowej albo z protokołu posiedzenia prezydium rady narodowej, na którym przygotowano projekt, lub z protokołu sesji rady narodowej, na której uchwałę podjęto wynikało, że u podstaw wydanych przez radę narodową zakazów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych legły nie wyjątkowe stosunki faktyczne, lecz jedynie aktualne poglądy rady narodowej w kwestii skutecznych środków zwalczania alkoholizmu, wówczas nie miałby zastosowania, przepis art. 2 § 3 k.k., lecz zasada ogólna wyrażona w art. 2 § 1 i § 2 k.k.