VI KZP 69/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: K. Dobesz (sprawozdawca), T. Rek.Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w Sprawie Marii F., oskarżonej z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przekazanej przez Sąd Wojewódzki (jako rewizyjny) w Katowicach postanowieniem z dnia 10 grudnia 1965 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy prokurator w wypadkach szczególnie uzasadnionych może na zasadzie art. 8 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii postawić wniosek o złagodzenie sprawcy czynu kary pozbawienia wolności poniżej jej połowy i czy sąd może taki wniosek uwzględnić?"na podstawie art. 390 k.p.k. po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneSkoro w myśl art. 8 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii sąd może sam, po wysłuchaniu prokuratora, wymierzoną sprawcy karę terminowego pozbawienia wolności złagodzić o połowę, a w wypadkach szczególnie uzasadnianych może nawet - na wniosek prokuratora - sprawcę od kary uwolnić, to tym bardziej może na wniosek prokuratora w wymienionych wypadkach poprzestać na złagodzeniu wymierzonej kary pozbawienia wolności poniżej połowy. Tej konsekwencji logicznej nie przeciwstawia się żaden odmiennie stanowiący przepis ustawy. Wypada zatem przyjąć, że ani prokurator, który postawi wniosek o takie złagodzenie kary, ani też sąd, który wniosek ten uwzględni, nie naruszy prawa.Z tych zasad należało udzielić odpowiedzi jak w sentencji uchwały.