VI PZP 52/70

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu, po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki zagadnienia prawnego, wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy odbycie co najmniej 1/3 i nie mniej niż 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, orzeczonej za przestępstwo popełnione przed dniem 15.VII.1969 r., stanowi podstawę do przyjęcia recydywy z art. 60 § 1 k.k., jeżeli po odbyciu części kary w rozmiarach wyżej podanych, skazany popełni nowe podobne przestępstwo umyślne, a orzeczona kara - w ramach której skazany odbył co najmniej 1/3 i nie mniej niż 6 miesięcy, została w całości darowana na mocy art. 3 ustawy o amnestii z 21.VII.1969 r." -uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneUstawa z dnia 21.VII.1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151), przewidując w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 darowanie kary pozbawienia wolności, w art. 3 ust. 2 i art. 4 określiła wyczerpująco skutki prawne tego darowania. Jednym z tych skutków, występującym jednakże tylko w razie darowania kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze do 6 miesięcy, jest uznanie skazania za niebyłe (art. 3 ust. 2 ustawy). We wszystkich innych wypadkach darowania kary pozbawienia wolności skazanie pozostaje. Jest to jeden z warunków powrotu do przestępstwa (art. 60 § 1 k.k.). Drugim warunkiem powrotu do przestępstwa jest odbycie co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, orzeczonej za przestępstwo umyślne. Ustawa z dnia 21.VII.1969 r. o amnestii daruje kary pozbawienia wolności - o których mowa w art. 3 tej ustawy - w całości, choćby skazany odbył już część kary. Darowanie całej kary nie przekreśla jednak faktu odbycia części kary, skoro omawiana ustawa tak nie stanowi.