I NO 46/22

Sygn. akt I NO 46/22 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Demendecki (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Oktawian Nawrot SSN Grzegorz Żmij w sprawie ze skargi M. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w […] w sprawie o sygn. II S […], po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 12 kwietnia 2022 r., zażalenia M. S. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2022r., w sprawie o sygn. akt I NSP 21/22 pozostawia zażalenie bez rozpoznania. UZASADNIENIE Pismem z 1 marca 2022 r. M. S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2022 r., w sprawie o sygn. akt I NSP 21/22. Skarżący wniósł o uchylenie, bądź uzupełnienie postanowienia i uwzględnienie próśb jakie wniósł w zaskarżonej sprawie. Ponadto zażądał podania podstaw faktycznych, prawnych i logicznych zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o zwrot kosztów. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2022 r., w sprawie o sygn. akt I NSP 21/22 Sąd Najwyższy odrzucił skargę M. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w […] w sprawie o sygn. II S […]. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 2 Zażalenie wobec jego niedopuszczalności z mocy ustawy, należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W Kodeksie postępowania karnego brak podstawy prawnej do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Nie sposób upatrywać tej podstawy w treści art. 426 § 2 k.p.k. Nie znajduje się ona także w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 75 ze zm., dalej: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania). Ponadto dodać należy, że Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 23 marca 2006 r., III SPZP 3/05 (OSNP 2006 nr 21-22, poz. 341) stwierdził, że na postanowienie w przedmiocie przewlekłości postępowania zażalenie nie przysługuje i postanowił o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej. Nie ma żadnych podstaw do odejścia od tej linii orzeczniczej, co więcej jest ona konsekwentnie podtrzymywana (postanowienia Sądu Najwyższego: z 21 lipca 2006 r., III CZ 42/06, OSN ZD 2008/1/2; z 12 października 2007 r., I CNP 55/07). Nie jest zatem możliwe uchylenie, uzupełnienie, ani zmiana postanowienia, jak i uwzględnienie wniesionych wcześniej w zaskarżonej sprawie próśb, w tym także żądania zwrotu kosztów procesu. Trzeba również podkreślić, że w ramach żadnego z postępowań Sąd Najwyższy nie pełni funkcji informacyjnej, w tym polegającej na uszczegóławianiu treści zapadłych już orzeczeń. 3 Na koniec należy jeszcze wskazać, iż Sąd Najwyższy wydaje rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, wobec czego treść orzeczeń nie jest zależna od ilości wnoszonych przez skarżącego środków. Tym samym, wobec dyspozycji art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 426 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia. a.s.