I NO 76/21

Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych2022-01-26

Skład orzekający: Tomasz Demendecki, Krzysztof Wiak, Leszek Bosek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki jest dopuszczalne?
Ratio decidendi
Zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki jest niedopuszczalne z mocy ustawy. Brak jest podstawy prawnej do zaskarżenia takiego postanowienia w Kodeksie postępowania karnego ani w ustawie o skardze na przewlekłość postępowania. Sąd Najwyższy konsekwentnie podtrzymuje linię orzeczniczą, zgodnie z którą od orzeczeń Sądu Najwyższego nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Stan faktyczny
M. S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2021 r., które pozostawiło bez rozpoznania jego skargę na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarżący domagał się uchylenia lub uzupełnienia postanowienia, sprostowania podstaw prawnych lub faktycznych, podania kwot obciążających Skarb Państwa oraz zwrotu kosztów. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za niedopuszczalne z mocy ustawy.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy pozostawił zażalenie M. S. bez rozpoznania z powodu jego niedopuszczalności z mocy ustawy.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt I NO 76/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Demendecki (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Wiak SSN Leszek Bosek w sprawie ze skargi M. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w […] w sprawie o sygn. akt II S […], po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2022 r., zażalenia M. S. na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt I NSP 170/21, zażalenie pozostawia bez rozpoznania. UZASADNIENIE Pismem z 8 listopada 2021 r. M. S. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt I NSP 170/21. Skarżący wniósł o uchylenie, bądź uzupełnienie postanowienia i uwzględnienie próśb jakie wniósł w zaskarżonej sprawie. Ponadto zażądał sprostowania podstaw prawnych lub podania faktycznych, a także podania kwot, jakimi obciążono Skarb Państwa, wnosząc także o zwrot kosztów. Następnie zażądał wskazania „powodu, czy pozytywnego celu” dla – jego zdaniem – „tak wielkiego zaangażowania w budowanie sprzeczności oraz ograniczania zainteresowań, co najwyżej do zliczania liczby powtórzeń” próśb, czy uzasadnień Skarżącego. 2 Postanowieniem z dnia 12 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt I NSP 170/21 Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania skargę M. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt I NSP 113/21, której przedmiotem była skarga M. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w […] w sprawie o sygn. akt II S […]. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie wobec jego niedopuszczalności z mocy ustawy, należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k. od orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej. W Kodeksie postępowania karnego brak podstawy prawnej do zaskarżenia postanowienia Sądu Najwyższego w przedmiocie skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Nie sposób upatrywać tej podstawy w treści art. 426 § 2 k.p.k. Nie znajduje się ona także w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania). Ponadto, dodać należy, że Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 23 marca 2006 r., III SPZP 3/05 (OSNP 2006 nr 21 22, poz. 341) stwierdził, że na postanowienie w przedmiocie przewlekłości postępowania zażalenie nie przysługuje i postanowił o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej. Nie ma żadnych podstaw do odejścia od tej linii orzeczniczej, co więcej jest ona konsekwentnie podtrzymywana (postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 lipca 2006 r., III CZ 42/06, OSN ZD 2008/1/2; 12 października 2007 r., I CNP 55/07). 3 Nie jest zatem możliwe uchylenie, uzupełnienie, ani zmiana postanowienia, jak i uwzględnienie wniesionych wcześniej w zaskarżonej sprawie próśb, w tym także żądania zwrotu kosztów procesu. Trzeba również podkreślić, że w ramach żadnego z postępowań Sąd Najwyższy nie pełni funkcji informacyjnej, w tym polegającej na uszczegóławianiu treści zapadłych już orzeczeń. Na koniec należy jeszcze wskazać, iż Sąd Najwyższy wydaje rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, wobec czego treść orzeczeń nie jest zależna od ilości wnoszonych przez Skarżącego środków. Tym samym, wobec dyspozycji art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 426 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 426 § 1 KPKart. 426 § 2 KPKart. 430 § 1 KPK§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 29.07.2026. · PDF źródłowy