I NSP 109/23

I NSP 109/23 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2023 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Maria Szczepaniec SSN Paweł Wojciechowski w sprawie ze skargi M.M. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku w sprawie o sygn. III AUa 738/22, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 14 czerwca 2023 r., 1. odrzuca skargę; 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w Gdańsku na rzecz M.M. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem opłaty od skargi. UZASADNIENIE Pismem z 18 kwietnia 2023 r. M.M. (dalej: „skarżący”) wniósł osobiście do Sądu Najwyższego, za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed tym Sądem w sprawie o sygn. akt III AUa 738/22 domagając się na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 pkt 6, art. 4 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej I NSP 109/23 2 zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz. 75 z późn. zm., dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”) stwierdzenia, że: 1. w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, III AUa 738/22 nastąpiło naruszenie prawa skarżącego do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki; 2. Sąd Apelacyjny w Gdańsku Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych rozpozna niniejszą sprawę w terminie 3 miesięcy od rozpoznania skargi; 3. Skarb Państwa – Sąd Apelacyjny w Gdańsku Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przyzna na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 10 000 złotych (dziesięć tysięcy złotych 00/100); 4. Skarb Państwa – Sąd Apelacyjny w Gdańsku III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądzi na rzecz skarżącego koszty postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi na przewlekłość postępowania skarżący przedstawił argumenty uzasadniające podniesione przez niego twierdzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W postępowaniu cywilnym obowiązuje przed Sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.). Odnosi się to również do postępowania toczącego się na skutek skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. W ustawie o skardze na przewlekłość postępowania nie została uregulowana kwestia zdolności postulacyjnej. W powyższym zakresie należy zatem odwołać się do przepisów regulujących postępowanie cywilne, gdyż to one znajdują zastosowanie w postępowaniu, którego skarga dotyczy. I NSP 109/23 3 Powyższe oznacza, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne (zob. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04; postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2006 r., III CZ 5/06; 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12; 18 października 2018 r., I NSP 75/18; 26 marca 2019 r., I NSP 3/19; 24 maja 2019 r., I NSP 27/19; 11 września 2019 r., I NSP 87/19). A. złożył do Sądu Najwyższego skargę osobiście, bez profesjonalnego pełnomocnika, co ze względu na art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak podstaw do zastosowania art. 871 § 2 k.p.c., stanowi brak nieusuwalny, powodując konieczność jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 871 § 1 k.p.c. oraz art. 373 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 k.p.c. i art. 3 oraz art. 8 ust. 2 i art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji. [ms]