I NSP 151/24

I NSP 151/24 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Wiak w sprawie ze skargi M.D. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. I ACa 1102/23, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 5 czerwca 2024 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE Pismem z 18 kwietnia 2024 r. M.D. (dalej: „skarżąca”) wniosła skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym w Siedlcach (I C 608/18), a następnie przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie (I ACa 1102/23). Sąd Apelacyjny w Lublinie przekazał Sądowi Najwyższemu skargę w zakresie postępowania w sprawie I ACa 1102/23. Skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie przewlekłości postępowania w sądzie I i II instancji w sprawach o powyższych sygnaturach; 2. ukaranie sądów obydwu instancji i przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej kwoty w najwyższej wysokości tytułem przewlekłości postępowania i kosztów z tym związanych, odszkodowania za utracone I NSP 151/24 2 zdrowie oraz stres związany z brakiem kontaktu z córką spowodowany przewlekłością postępowania, a także tytułem zwrotu kosztów leczenia dziecka i skarżącej; 3. zasądzenie od Skarbu Państwa – od sądów obu instancji na rzecz skarżącej kosztów tego postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Skargę na przewlekłość postępowania można wnieść jedynie w jego toku (art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). W przeciwnym razie musi ona zostać uznana za niedopuszczalną z mocy prawa i z tych względów podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny w Lublinie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt I ACa 1102/23 w dniu 15 kwietnia 2024 r. Skarga na przewlekłość tego postępowania została natomiast przesłana przez skarżącą listem poleconym dopiero 19 kwietnia 2024 r., a więc już po jego zakończeniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 I NSP 151/24 3 § 1 k.p.c., art. 373 § 1 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł jak w sentencji. ZG [ms]