I NSP 165/21

Sygn. akt I NSP 165/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Sadowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Adam Redzik SSN Aleksander Stępkowski w sprawie ze skargi R. Z. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w (…) w sprawie o sygn. III AUa (…), z udziałem Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 września 2021 r., odrzuca skargę. UZASADNIENIE R. Z., osobiście, pismem z 9 sierpnia 2021 r. wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w (…), sygn. akt III AUa (…) oraz zasądzenie z tego tytułu od Skarbu Państwa na jego rzecz kwoty 5.000 zł. Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w (…) w odpowiedzi na powyższą skargę wniósł o jej odrzucenie wobec niezachowania warunków z art. 871 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. 2 W myśl art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta znajduje zastosowanie do skargi na przewlekłość postępowania, podlegającej rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy i to niezależnie od przedmiotu postępowania, którego dotyczy zarzucana przewlekłość. Czynności podejmowane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym przez stronę osobiście, z zastrzeżeniem art. 871 § 2 k.p.c., są niedopuszczalne. W postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest zatem wyłączona. Skarga na przewlekłość postępowania w sprawach cywilnych (w tym z zakresu ubezpieczeń społecznych), wniesiona przez podmiot pozbawiony zdolności postulacyjnej, podlega odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego - zasada prawna z 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04; postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 lipca 2019 r., I NSP 52/19 i z 11 września 2019 r., I NSP 7/19) R. Z., wniósł przedmiotową skargę osobiście, tj. z naruszeniem wymogu określonego w art. 871 § 1 k.p.c., tj. z pominięciem przymusu adwokacko-radcowskiego, co skutkuje koniecznością jej odrzucenia. Z powyższych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 871 § 1 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 u.s.p.p. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.