I NSP 576/25

I NSP 576/25 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Żmij w sprawie z powództwa J. S. i M. S. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w G. o ustalenie i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 29 stycznia 2026 r., na skutek skargi J. S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. XXIV C 542/20 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 3785/23, stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę według właściwości Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Skargą z 15 grudnia 2025 r. (data stempla pocztowego) skarżący J. S. zastępowany przez adw. M. Ż. wniósł skargę na przewlekłość postępowania sądowego, toczącego obecnie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 3785/23. I NSP 576/25 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy, ponieważ właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), Sąd Najwyższy jest właściwy wyłącznie do rozpoznania skargi dotyczącej postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym. Jeżeli przedmiotem oceny jest przewlekłość postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, to zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość „właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 12 listopada 2024 r., I NSP 256/23; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24; z 14 stycznia 2025 r., I NSP 426/24; z 16 stycznia 2025 r., I NSP 442/24; z 11 marca 2025 r., I NSP 293/25; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25; z 21 maja 2025 r., I NSP 144/25; z 11 czerwca 2025 r., I NSP 173/25; z 18 września 2025 r., I NSP 289/25; z 26 listopada 2025 r., I NSP 349/25, z 26 listopada 2025 r., I NSP 366/25, z 26 listopada 2025 r., I NSP 396/25; z 11 grudnia 2025 r., I NSP 18/25 z 29 stycznia 2026 r., I NSP 497/25). Sąd Najwyższy w wyniku dokonania całościowej oceny treści skargi, doszedł do wniosku, że skarżący objął skargą postępowania tak przed Sądem I instancji, jak i postępowanie Sądem II instancji, to jest postępowanie przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. XXIV C 542/20 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 3785/23, o czym może świadczyć przytoczenie w uzasadnieniu istotnych okoliczności, takich jak stwierdzenie, że „[w] niniejszej sprawie pozew został wniesiony w dniu 14 kwietnia 2020 r. I NSP 576/25 3 a wyrok Sądu I instancji został wydany w dniu 24 sierpnia 2023 r.”. Dalej skarżący podnosi, że „sprawa prowadzona jest od 2020 r., chociaż charakter sprawy i stopień jej prawnej zawiłości wskazują, że nie jest to sprawa nadmiernie skomplikowania (…)”. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy postanowił o stwierdzeniu swej niewłaściwości i przekazaniu sprawy Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosowanym odpowiednio na mocy art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., który stosuje się do niniejszego postępowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość. [kf] [a.ł]