I NSP 78/25

I NSP 78/25 POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa K. W. i A. W. przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 6 marca 2025 r., na skutek skargi K. W. i A. W. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie o sygn. XXVIII C 14413/21, Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 2156/23, stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. [SOP] UZASADNIENIE Skargą z 19 lipca 2024 r. K. W. i A. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o stwierdzenie przewlekłości postępowania „w sprawie o sygn. akt VI ACa 1949/23, toczącej się obecnie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie VI Wydział Cywilny oraz w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie o sygn. akt XXVIII C 14413/21”. Zdaniem skarżących „zwłoki, której dopuścił się najpierw Sąd Okręgowy, a potem Sąd Apelacyjny nie można w żadnej mierze uznać jako uzasadnioną” (pisownia oryginalna). I NSP 78/25 2 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym – właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość). Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24). W przeciwieństwie do okoliczności sprawy I NSP 495/24 przedmiotowa skarga nie jest konstrukcyjnie wadliwa. W petitum skargi skarżący wyraźnie domagają się stwierdzenia przewlekłości w sprawie toczącej się „obecnie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie (…) oraz w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie”. W uzasadnieniu skargi przytaczają szereg okoliczności uzasadniających żądanie, w sposób jednoznaczny kwestionują sprawność postępowania zarówno postępowania przed sądem I instancji, jak i przed sądem II instancji. Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania prowadzonego przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 2156/23, jak i przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. akt XXVIII C 14413/21 właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie. I NSP 78/25 3 Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. w związku art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł, jak w sentencji. [kf] [r.g.]