I NSP 93/21

Sygn. akt I NSP 93/21 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Wiak (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Paweł Czubik SSN Tomasz Demendecki w sprawie ze skargi M.J. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt I NSW 4977/20 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 31 sierpnia 2021 r.: odrzuca skargę. UZASADNIENIE Pismem z 27 maja 2021 r. pełnomocnik M. J. (dalej: skarżący) wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt I NSW 4977/20. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości powyższego postępowania oraz zasądzenie na jego rzecz „kwoty jaką Sąd Najwyższy uzna za uzasadnioną w celach prewencyjnych lecz nie mniej niż 2.000 zł”. W uzasadnieniu pisma skarżący podniósł, że w związku ze złożonym przez niego protestem wyborczym (rozpoznawanym pod sygn. akt I NSW 4977/20) wniósł on o wyłączenie od orzekania imiennie wskazanych sędziów Sądu Najwyższego, podnosząc, że „osoby te nie są sędziami sądu powszechnego Unii Europejskiej i nie mają prawa orzekać w przedmiotowej sprawie”. Sąd Najwyższy postanowieniem z 27 lipca 2020 r. odrzucił wniosek skarżącego o wyłączenie od orzekania w sprawie o sygn. akt I NSW 4977/20 sędziów Sądu Najwyższego: Antoniego Bojańczyka, Leszka Boska, Dariusza Czajkowskiego, Pawła Czubika, 2 Tomasza Demendeckiego, Marka Dobrowolskiego, Joanny Lemańskiej, Marcina Łochowskiego, Janusza Niczyporuka, Adama Redzika, Marka Siwka, Ewy Stefańskiej, Aleksandra Stępkowskiego, Marii Szczepaniec, Krzysztofa Wiaka, Jacka Widło i Grzegorza Żmija oraz oddalił wniosek o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego w pozostałym zakresie. Zdaniem skarżącego, rozstrzygnięcie to było niedopuszczalne z uwagi na wydanie go przez sędziego Sądu Najwyższego objętego powyższym wnioskiem. Postanowieniem z 31 lipca 2020 r. Sąd Najwyższy pozostawił protest skarżącego bez rozpoznania. Skarżący zaznaczył, że powyższe orzeczenie zostało wydane również przez osoby objęte wnioskiem o wyłączenie. Zdaniem skarżącego, osoby stanowiące skład orzekający w sprawie o sygn. akt I NSW 4977/20 nie miały statusu sędziego, a wydane przez nie rozstrzygnięcia nie były orzeczeniami i nie rodziły żadnych skutków prawnych. Co za tym idzie – nie powodowały zakończenia postępowania, a Sąd Najwyższy pozostaje w niczym nieuzasadnionej zwłoce w rozpoznaniu powyższej sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania). Ustawodawca w przepisie art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania zawarł zamknięty katalog postępowań, w ramach których dopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania, oraz 3 uprawnionych do tego podmiotów. Co za tym idzie, tylko podmiot wymieniony w powyższym przepisie, może skutecznie złożyć skargę na przewlekłość postępowania. Z całą pewnością podmiotem takim nie jest wnoszący protest przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną przez nieuprawnionego albo niedopuszczalną na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania. Na marginesie należy zaznaczyć, czego sam skarżący nie neguje, że w sprawie wniesionego przez niego protestu wyborczego zostało już wydane postanowienie Sądu Najwyższego z 31 lipca 2020 r. Tym samym powyższe postępowanie zostało zakończone przed terminem złożenia skargi na przewlekłość postępowania przez skarżącego. Odrzucenie skargi spowodowało, że bezprzedmiotowe stało się rozpoznanie wniosku skarżącego o zwolnienie od opłaty. Zgodnie bowiem z treścią art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, istnienie podstawy do odrzucenia skargi, a więc rozstrzygnięcia o charakterze formalnym, wyklucza postępowanie mające na celu usunięcie braków formalnych. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, orzekł jak w sentencji.