III ARN 8/87

WyrokSąd Najwyższy1987-09-06

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pozwolenie na budowę wydane bez obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale na podstawie materiałów do takiego planu, jest zgodne z prawem?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej. Stwierdzono, że pozwolenie na budowę mogło być wydane na podstawie materiałów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 21 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji z 1984 r. Jednakże, kategoryczne uznanie decyzji o pozwoleniu na budowę za rażąco naruszającą prawo wymagało bliższego rozważenia treści materiałów do planu zagospodarowania przestrzennego, czego nie uczyniono.
Stan faktyczny
Naczelnik Gminy wydał pozwolenie na budowę warsztatu mechaniczno-ślusarskiego, gdy nie obowiązywał żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Pozwolenie zostało wydane na podstawie materiałów do planu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał decyzję o pozwoleniu za zgodną z prawem, utrzymując w mocy decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej.

Pełny tekst orzeczenia

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 1986 r. III SA 2588/85uchyla zaskarżony wyrok i decyzję Ministra (...).Uzasadnienie faktyczneW chwili gdy Naczelnik Gminy decyzją z dnia 14 lutego 1983 r. udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę warsztatu mechaniczno-ślusarskiego, dla terenu, na którym miała być zlokalizowana ta inwestycja, nie obowiązywał żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który mógłby stanowić podstawę do udzielenia pozwolenia na budowę /art. 3 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane - Dz. U. Nr 38 poz. 229 ze zm.).W zaistniałej sytuacji pozwolenie na budowę mogło więc być wydane na podstawie materiałów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 21 ust. 2 prawa budowlanego w jego brzmieniu sprzed nowelizacji prawa budowlanego, dokonanej ustawą z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 35 poz. 185 ze zm.).Wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku kategoryczne uznanie, że decyzja Naczelnika Gminy z dnia 14 lutego 1983 r. rażąco narusza prawo nie jest możliwe bez bliższego rozważenia treści materiałów do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tak w postaci ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy z 1982 r., jak i uproszczonego planu zagospodarowania tej Gminy z 1974 r., i jego znaczenia jako podstawy wydania pozwolenia na budowę obiektu o charakterze usługowym.Zadość temu nie czynią jednakże ani decyzja Dyrektora Wydziału Planowania Przestrzennego (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) z dnia 19 marca 1985 r., ani utrzymująca ją w mocy Decyzja Ministra Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia 6 sierpnia 1985 r.W tych okolicznościach nie było wystarczających przesłanek do stwierdzenia - jak uczynił to Naczelny Sąd Administracyjny - że zaskarżona do tego Sądu decyzja jest zgodna z prawem.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3art. 21 ust. 1art. 21 ust. 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 17.07.2026.