V KRN 267/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia E. Porębski. Sędziowie: J. Gaj, L. Nowak (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: E. Górski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 1989 r. sprawy Ryszarda S., skazanego za czyn określony w art. 156 § 2 i 171 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść, od nakazu karnego Sądu Rejonowego w J. z dnia 27 stycznia 1989 r.uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w J. do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneNakazem karnym z dnia 27 stycznia 1989 r. Sąd Rejonowy w J. uznał oskarżonego Ryszarda S. za winnego tego, że:1) w dniu 12 grudnia 1988 r. w W. pobił rękami po całym ciele Pelagię D., w wyniku czego doznała ona uszkodzeń ciała powodujących rozstrój zdrowia na czas nie przekraczający 7 dni, tj. popełnienia czynu określonego w art. 156 § 2 k.k.,2) w miejscu i czasie, jak opisano w pkt 1, pobił i pokopał po całym ciele Stanisława D., który w następstwie tego doznał uszkodzeń ciała powodujących rozstrój zdrowia na czas nie przekraczający 7 dni, tj. popełnienia czynu określonego w art. 156 § 2 k.k.,3) w miejscu i czasie, jak opisano w pkt 1, po uprzednim wybiciu szyby wdarł się do mieszkania Pelagii i Stanisława D., tj. popełnienia czynu określonego w art. 171 § 1 k.k.,i skazał go za czyny opisane wyżej w pkt 1 i 2 - na podstawie art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 54 § 1 k.k. w zw. z art. 54 § 1 i art. 34 § 2 k.k. - na kary po 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem potrącenia 20% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny - za każdy z tych czynów, a za czyn opisany w pkt 3 - na podstawie art. 171 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 2 k.k. - na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem potrącenia 20% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny.Na podstawie art. 66 i 67 § 1 i 2 k.k. wymierzona została oskarżonemu kara łączna 1 roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności.Od wymienionego nakazu karnego strony nie wniosły sprzeciwu, wobec tego uprawomocnił się on w Sądzie Rejonowym.Tenże nakaz karny zaskarżył w drodze rewizji nadzwyczajnej Minister Sprawiedliwości na korzyść oskarżonego Ryszarda S. - na podstawie art. 376, 386 k.p.k., powołując jako podstawę rewizji art. 388 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 462 k.p.k. (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Podniesiony w rewizji nadzwyczajnej zarzut obrazy prawa procesowego jako oczywiście trafny został podzielony.Wydając zaskarżony nakaz karny, Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy art. 454c § 1 k.p.k., w tym szczególnym postępowaniu bowiem można jedynie orzec karę ograniczenia wolności w wymiarze do 6 miesięcy i w takiej samej wysokości łączną karę ograniczenia wolności.Nie została natomiast przez Sąd Najwyższy podzielona, przytoczona w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej, argumentacja podstawy prawnej dotycząca tego uchybienia, a więc, że: (...) uchybienie to stanowi bezwzględną przesłankę rewizyjną z art. 388 pkt 3 k.p.k.Zastosowanie art. 388 pkt 3 k.p.k. jest uzasadnione tylko wtedy, gdy dotyczy orzeczenia kary lub środka zabezpieczającego nie znanych w ogóle systemowi polskiego prawa karnego, tj. kary lub środka zabezpieczającego nie wymienionych w katalogu kar zasadniczych i dodatkowych lub w ustawach szczególnych (art. 30 i 293 k.k.; art. 38 i 295 k.k.; art. 121 k.k.) albo środków zabezpieczających (art. 99, 102-104 k.k.).Wskazane uchybienia sądu I instancji, polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary znanej przecież obowiązującej ustawie karnej, lecz nie przewidzianej w zakresie wysokości jej wymiaru w przepisach o postępowaniu nakazowym, stanowi tylko naruszenie prawa procesowego w rozumieniu art. 387 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 454c § 1 k.p.k., a więc tym samym stanowi względną, a nie bezwzględną przyczynę rewizyjną.