II ZK 17/26

II ZK 17/26 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie obwinionego r. pr. K.S. po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej 21 września 2026 r. na posiedzeniu bez udziału stron, wniosku obrońcy obwinionego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w W. z 30 lipca 2025 r., sygn. akt […], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z 1 lipca 2024 r., sygn. akt […], na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 499), postanowił: wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIE W kasacji od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych z 30 lipca 2025 r., sygn. akt […], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z 1 lipca 2024 r., sygn. akt […], obrońca obwinionego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń. W uzasadnieniu wskazał, że naruszenia prawa przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych mają charakter rażący i ewidentny, a orzeczona kara dyscyplinarna na gruncie niniejszej sprawy jest rażąco wygórowana i niesprawiedliwa. Wskazał, że rolą sądu powinno być wydanie obiektywnego orzeczenia, nie zaś utrudnianie II ZK 17/26 2 realizacji praw i wolności obywatelskich, w tym prawa pełnomocnika do zakończenia współpracy w przypadku nielojalnego i agresywnego podejścia ze strony reprezentowanego klienta. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych w W. z 30 lipca 2025 r., sygn. akt […], utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z 1 lipca 2024 r., sygn. akt […], złożony przez obrońcę obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym wymaga kumulatywnego zmaterializowania się dwóch warunków. Pierwszym z nich jest wystąpienie oczywistej zasadności zarzutów podniesionych w nadzwyczajnym środku odwoławczym. Z kolei drugim będzie wykazanie przez wnioskodawcę, iż dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne dla skazanego skutki. Dopiero łączne spełnienie wskazanych warunków daje asumpt do rozważenia zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt I KO 77/22, Legalis nr 2740892). W niniejszej sprawie, przeprowadzona wstępnie kontrola podniesionych w kasacji zarzutów nie wskazuje, aby można było jednoznacznie przyjąć, że sposób dokonanej przez Sąd odwoławczy kontroli zaskarżonego wyroku naruszył wskazane przepisy prawa i to w takim stopniu, który wymagany jest dla skuteczności kasacji. Zastrzec trzeba, że powyższa ocena dokonana została wyłącznie na potrzeby rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, a ostatecznej oceny w tym zakresie dokona Sąd Najwyższy na rozprawie kasacyjnej. Na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. w zw. z art. 741 pkt 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 499), Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. [J.J.] II ZK 17/26 3 [r.g.]